เหอเซี่ยงเป่ยเลิกงานกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าบ้านเงียบกริบ ผู้ใหญ่ในครอบครัวไม่มีใครอยู่เลย
พอถามแม่บ้านถึงได้รู้ว่า คุณปู่คุณย่าพาเจ้าน้องรองกับภรรยาออกไปเดินเล่นซะแล้ว
สีหน้าของเหอเซี่ยงเป่ยหมองหม่นลงในทันที เขากระฟัดกระเฟียดกลับเข้าห้อง แล้วก็ระเบิดอารมณ์ใส่ลู่จิ่นอวิ๋นโดยไม่ฟังคำอธิบายใด ๆ
“เธอรู้หรือเปล่าว่าท่านปู่กับคุณย่าพาพี่ใหญ่สองสามีภรรยาออกไปข้างนอกกัน? ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าในบ้านนี้คุณย่าเป็นคนเด็ดขาด ให้เธอไปเอาใจท่านบ่อย ๆ
เธอก็ดีนัก เอาแต่พาหล่อนเด็กนั่นหลบอยู่ในห้องทั้งวัน จะพึ่งให้คลอดลูกชายก็ไม่ได้ แม้แต่เอาใจคนก็ยังทำไม่เป็น แล้วฉันจะมีเธอไว้ทำไม?”
ลู่จิ่นอวิ๋นรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาออกไปกัน ตอนที่เหอซือเยว่ทะเลาะกับลู่จิ่นฮวน เธอแอบดูอยู่ที่ชั้นสองตั้งนาน
“คุณจะรีบร้อนไปทำไม?” ลู่จิ่นอวิ๋นยิ้มอย่างได้ชัย แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงบ่ายโดยเสริมสีสันให้เข้มข้นขึ้น “ลู่จิ่นฮวนเพิ่งแต่งเข้าบ้านวันแรกก็ปะทะกับเหอซือเยว่เลย ปล่อยให้พวกนั้นค่อย ๆ ห้ำหั่นกันไป
เราสองคนหลบอยู่ข้างหลังรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไม่ดีกว่าหรือ?”
สีหน้าของเหอเซี่ยงเป่ยดีขึ้นเล็กน้อย “จริงหรือ?”
“ก็จริงสิ!” ลู่จิ่นอวิ๋นกลอกตาใส่ “เหอซือเยว่นิสัยยังไงคุณไม่รู้จักเหรอ? หล่อนดูถูกทุกคนที่มีชาติตระกูลต้อยต่ำกว่าหล่อนอย่างเสมอหน้า คุณลืมแล้วหรือว่าตอนฉันเพิ่งแต่งเข้าบ้านมา หล่อนทำกับฉันยังไง?”