“ซือเยว่!”
ท่านผู้เฒ่าเหอทำหน้าดุ “นี่เธอพูดอะไรออกมา? มารยาทที่สั่งสอนมากินเสียหมดแล้วหรือไง?”
ภรรยาของท่านเป็นสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ เหลนๆ ต่างก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่ได้คาดหวังให้หลานสาวคนเดียวเป็นกุลสตรีเพียบพร้อม แต่อย่างน้อยก็ไม่ควรทำตัวเสื่อมเสียเช่นนี้!
เหอฉงหนานขมวดคิ้วแน่น มองน้องสาวที่พูดจาหยาบคายด้วยสายตาเย็นชา กำลังจะเอ่ยปาก แต่มือก็ถูกเด็กสาวข้างๆ ดึงไว้เสียก่อน
ลู่จิ่นฮวนรีบเดินลงบันได ส่งยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทุกคน “ท่านปู่ ท่านย่า คุณแม่ ขอโทษด้วยนะคะ วันนี้หนูตื่นสายไปหน่อย ต่อไปจะไม่เป็นอีกค่ะ”
พูดจบ เธอก็หันไปยิ้มหวานให้เหอซือเยว่ “ขอบคุณน้องที่ชม พี่เองก็คิดว่าผิวพี่ดีอยู่เหมือนกัน”
เหอซือเยว่เป็นลูกหลานทหารขนานแท้ ก่อนอายุสิบห้า เหอเชียนหลินส่งเธอไปฝึกกับหน่วยทหารหญิงทุกปี ทำให้ผิวเธอแห้งกร้านผิดปกติ
ต่อให้ช่วงหลังมานี้จะทาครีมบำรุงมากแค่ไหนก็ไร้ผล
ดังนั้นทุกครั้งที่เห็นผิวละเอียดอ่อนนุ่มนิ่มของลู่จิ่นฮวน เธอก็อดอิจฉาในใจไม่ได้
“เชอะ~ อวดดี้ดีอะไรนักหนา? ก็แค่มีหน้าเธอจิ้งจอกล่อผู้ชาย? ขอเตือนไว้หน่อยนะ ใช้เรือนร่างบำเรอชายเอาดีได้ไม่นานหรอก หญิงเรานี่ต้องมีพื้นเพดีถึงจะยั่งยืน!
ไม่งั้นพอหมดสวยหมดเสน่ห์เมื่อไหร่ เธอจะเอาอะไรไปยืนหยัดในบ้านสามีได้เล่า?”
ลู่จิ่นฮวนยิ้มอ่อนโยนเป็นพิเศษ “ใช้เรือนร่างบำเรอชายนั้น ก่อนอื่นต้องมีเรือนร่างให้ใช้ ซือเยว่ เธอน่าจะขอบคุณท่านปู่ ท่านย่า คุณพ่อคุณแม่จริงๆ ที่ให้กำเนิดมาในครอบครัวดี ไม่อย่างนั้น เธอก็ไม่เหลืออะไรเลย