มื้ออาหารมื้อนี้เรียกได้ว่าเจ้าบ้านและแขกต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า
พี่หม่าดื่มเหล้าไปไม่น้อยระหว่างมื้ออาหาร ท่านผู้เฒ่าเหอพูดอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยเขากลับ ยืนกรานให้เขาพักค้างคืนที่ตระกูลเหอหนึ่งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เหอฉงหนานไปส่งเขาขึ้นรถไฟกลับเมืองหยางเฉิงโดยตรง
หลังส่งพี่หม่าแล้ว เหอฉงหนานก็ขับรถกลับบ้าน รับจินโต้ว เหมาโต้ว ไหน่โต้ว และชิงโต้วไปเขตทหารด้วยกัน
จินโต้วใกล้จะครบหกขวบแล้ว ส่วนสามพี่น้องเหมาโต้วก็ใกล้จะห้าขวบเต็มที ต่อให้ท่านผู้เฒ่าเหอจะอาลัยอาวรณ์แค่ไหน เด็ก ๆ ก็ถึงวัยที่ควรเข้าอนุบาลกันแล้ว
เพราะเหตุการณ์คราวก่อนที่อนุบาลหน่วยงานราชการ ทั้งครอบครัวจึงปรึกษากันแล้วตัดสินใจว่าควรส่งเด็ก ๆ เข้าอนุบาลเขตทหาร อย่างไรเสียที่นั่นก็รู้จักมักคุ้นกันดี เหตุการณ์เหลวไหลแบบนั้นย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่นอน
ก่อนออกเดินทาง คุณย่าเหอพาชิงเกอออกมาด้วย แล้วให้เหอฉงหนานพาเธอไปด้วยกัน
ชิงเกออายุมากกว่าจินโต้วถึงสองปี ตามวัยแล้วควรเข้าเรียนชั้นประถมไปนานแล้ว
แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่คุณย่าเหอกับเจียงอวิ๋นคุยเรื่องเรียนกับเธอ เธอกลับต่อต้านอย่างมาก ไม่มีทางเลือกจึงได้แต่ผัดผ่อนเรื่อยมา แต่ปีนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องส่งเธอเข้าเรียนแล้ว
จินโต้วเกลียดชิงเกอที่สุด พอเห็นว่าเธอจะไปด้วย เขาก็หันหน้าหนีทันที แก้มป่องพองลม แล้วแค่นเสียงฮึออกมาพลางเชิดหน้าขึ้นฟ้า
พอชิงเกอเห็นท่าทางนั้นก็ได้ใจขึ้นมาทันที เธอเกาะประตูรถฝั่งผู้โดยสารแล้วออกแรงดึงเขาลงมา “ลงไปนะ ฉันจะนั่งตรงนี้!”