ช่วงนี้ เหอฉงหนานรู้สึกว่าแม่สาวน้อยของเขาเปลี่ยนไป
ใบหน้ายังเป็นใบหน้าเดิม แต่ผิวพรรณนุ่มนวลละเอียดละมุนยิ่งขึ้น ราวกับเต้าหู้ขาวเนื้อนิ่มลื่นชุ่มน้ำ
หุ่นของเธอก็ได้รูปโค้งเว้ายิ่งกว่าแต่ก่อน โดยเฉพาะกระต่ายขาวคู่นั้น แม้แต่เสื้อกล้ามยังแทบจะปิดไม่อยู่ สั่นระริกราวกับจะกระโดดออกมา
ตอนนี้เธอกำลังนอนตะแคงให้นมเหมาโต้ว เด็กตัวยุ่งรู้จักหาที่ทางได้ดีนัก แอ่นแค่ไม่กี่ทีก็ดูดติดปั๊บ
เหอฉงหนานมองภาพงามตรงหน้า พลางได้กลิ่นหอมสดชื่นของดอกกล้วยไม้ จิตใจพลันเต้นระรัว เลือดลมสูบฉีด
เขาเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้า สบตาเธอในระดับเดียวกัน กระซิบเสียงต่ำว่า “ที่รัก ตกลงกันแล้วใช่ไหมว่าให้สามพี่น้องดื่มนมผงหรือนมแพะ
ถ้าเธอให้กินเอง เกิดพวกเขาติดใจ ไม่ยอมกินอย่างอื่นขึ้นมาจะทำยังไง“
ปากเขาเอ่ยกับภรรยาตัวน้อย ทว่าดวงตาสีนิลดำลึกกลับจับจ้องตรงที่ปากเหมาโต้วดูดอยู่ไม่วางตา
ลู่จิ่นฮวนถูกเขาจ้องจนขนลุก หันไปมองม่านด้านหลัง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ได้แต่เคืองอายจ้องเขม็งใส่เขา
“ฉันรู้ตัวดี คุณไปไกล ๆ เถอะ คุณย่ากับแม่ก็ยังอยู่!
เหมาโต้วกินใกล้พอแล้ว ไปอุ้มไหน่โต้วมาที“
เหอฉงหนานไม่สนใจคำทักท้วงของเธอ สายตายังวนเวียนอยู่บนเรือนร่างเธอไม่หน่าย “อือ? คุณย่ากับแม่อยู่ตรงนี้ทำไมเหรอ ฉันกำลังคุยเรื่องจริงจังกับเธอนี่”
ลู่จิ่นฮวนกัดฟันกรอด ชายแก่ช่างร้ายกาจเสียจริง!