เหอเว่ยกั๋วและภรรยานั่งอยู่บนที่นั่งหลัก สีหน้าเคร่งขรึม
“คราวนี้ทะเลาะกันเรื่องอะไรถึงได้เป็นแบบนี้?”
ตั้งแต่หลานสาวแต่งงานกับกู้เสี่ยวซง เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเป็นระยะๆ ทุกช่วงเวลาหนึ่ง เขาชินเสียแล้ว
เหอซือเยว่ย่อมไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด เธอเติมเชื้อใส่ไฟเล่าเรื่องที่ทะเลาะกับสามีเมื่อคืนให้ฟัง พอเล่าจบ เธอหันไปมองลู่จิ่นฮวนที่ยังอยู่ในสภาพงัวเงียด้วยท่าทียิ้มเยาะ
“ลู่จิ่นฮวน เสน่ห์ของเธอนี่ช่างยิ่งใหญ่นัก ไม่เพียงแต่ทำให้พี่ใหญ่ของฉันหลงหัวปักหัวปำ ยังทำให้กู้เสี่ยวซงเข้าข้างเธอได้อีก ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมจริงๆ!”
ลู่จิ่นฮวนได้ยินชื่อตัวเองก็สะดุ้งโหยง พยายามฝืนลืมตาที่ปรือขึ้น มึนงงถาม “หืม? ว่าไงนะ? จะกินข้าวแล้วหรือ?”
เธอไม่ได้ยินจริงๆ ว่าเหอซือเยว่พูดอะไร เมื่อคืนเหอฉงหนานรังควานเธอทั้งคืน เกือบฟ้าสางถึงได้ให้เธอพักผ่อน
เพิ่งหลับไปไม่ถึงสองชั่วโมง ก็ถูกเสียงเคาะประตูปลุกขึ้นมา!
ตอนนี้เธอง่วงจนยืนหลับได้ จะมีแรงไปฟังคนอื่นพูดอะไร?
เหอซือเยว่เห็นท่าทางไม่แยแสของเธอก็โมโหแทบบ้า “ฉันบอกว่าเธอยั่วยวนกู้เสี่ยวซง!”
ลู่จิ่นฮวนยกแขนทำท่าเหมือนจะยกมือถามอย่างใสซื่อ “กู้เสี่ยวซงเป็นใครหรือคะ?”
“เธอ!”
เหอซือเยว่อยากจะเข้าไปตบเธอสักสองฉาด
ลู่จิ่นฮวนยู่ปาก “ฉันไม่รู้จริงๆ นะคะ พี่ฉงหนาน กู้เสี่ยวซงเป็นใครกันแน่?”
เหอฉงหนานถลึงตาใส่เหอซือเยว่ที่หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างดุเดือด ก่อนจะกดศีรษะของสาวน้อยกลับมาพักบนไหล่ตนอีกครั้ง แล้วปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “ไม่มีใครหรอก สมองเธอมีปัญหา ไม่ต้องไปสนใจเธอ เธอนอนเถอะ”