หลุดออกมาจากห้วงความทรงจำ จินไห่ถังยิ้มอย่างเขินอาย “เอาแต่เล่าเรื่องกลุ้มใจของฉันให้ฟัง ทำให้หัวหน้ากู้ต้องพลอยขายหน้าไปด้วย”
กู้เสี่ยวซงดื่มสุราอึกหนึ่ง ส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ผมเองก็อารมณ์ไม่ดีเหมือนกัน ถือว่ามาแลกเปลี่ยนความทุกข์ใจกันแล้วกัน”
ในสายตาของจินไห่ถัง หัวหน้ากู้คือผู้สูงส่งเกินเอื้อม เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่า คนอย่างเขาจะมีความทุกข์ใจอะไรได้?
รวย มีอำนาจ หนุ่มแน่น มีความสามารถ...
คนแบบนี้ก็ไม่มีความสุขเหมือนกันหรือ?
“ถ้าหัวหน้ากู้เชื่อใจฉัน ก็ระบายความทุกข์ให้ฉันฟังได้นะ ฉันยินดีช่วยแบ่งเบาความในใจของคุณ”
กู้เสี่ยวซงรู้สึกอบอุ่นในใจ พลางเล่าเรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับเหอซือเยว่ให้เธอฟัง รวมถึงการทะเลาะเบาะแว้งไม่รู้จบตลอดสามปีมานี้...
“ความจริงตอนนั้นผมก็ไม่ได้อยากแต่งกับเหอซือเยว่ เพราะความสัมพันธ์ของสองครอบครัว ผมรู้จักเธอมาตั้งแต่เด็ก
สิ่งที่ผมจำฝังใจที่สุดคือท่าทางชอบเชิดหน้าจ้องคน เวลาสบตาใครก็มักจะเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไร
แต่ผมก็แต่งกับเธอ ซึ่งก็มีส่วนที่หวังผลประโยชน์ ผมรู้สึกผิดกับเธออยู่ไม่น้อย หลังแต่งงานเลยอยากใช้ชีวิตกับเธอด้วยความจริงใจ ใครจะรู้ว่าคิดไปเองว่ามันจะสวยหรู แต่กลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น“
จินไห่ถังนั่งฟังเงียบ ๆ ไม่ขัดจังหวะหรือแสดงความเห็นของตัวเอง ในใจเธอตกตะลึงไม่น้อย ไม่คิดว่าเบื้องหลังของหัวหน้ากู้ที่ต่อหน้าผู้คนมักยิ้มแย้มเสมอ จะเต็มไปด้วยความขมขื่นถึงเพียงนี้!