ตกเย็นเหอเซี่ยงเป่ยกลับจากทำงาน ลู่จิ่นอวิ๋นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวันให้ฟังอย่างออกรส
นึกว่าเหอเซี่ยงเป่ยจะตกใจสุดขีด ใครจะคิดว่าฟังจบก็ตบหน้าเธอไปสองฉาดใหญ่ ทำเอาลู่จิ่นอวิ๋นแก้มแดงบวมขึ้นมาทันที
“เหอเซี่ยงเป่ย! นายติดใจตบฉันแล้วใช่ไหม? เรื่องบ้านนายเดือดร้อน แล้วมาเอาอะไรกับฉัน?”
ไม่เคยได้ยินว่าผู้ชายคนนี้กับเหอซือเยว่จะสนิทกันขนาดนั้น
ถึงต้องโมโหขนาดนี้?
เหอเซี่ยงเป่ยโกรธจนหน้าเบี้ยว กระชากผมลู่จิ่นอวิ๋นขึ้นมา เค้นเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “ฉันไปเอาคนโง่อย่างเธอมาเป็นเมียได้ยังไง? เรื่องใหญ่ในบ้านขนาดนี้ พ่อเฒ่าแม่เฒ่า แล้วก็พ่อแม่ฉันลืมนึกถึงฉัน
แล้วเธอก็นึกไม่ออกหรือไง?
ฉันไม่มีหัวนอนปลายตีนในบ้าน แล้วมันดีอะไรกับเธอ?“
ลู่จิ่นอวิ๋นใจหายวาบ มิน่าตอนกลางวันถึงรู้สึกแปลก ๆ ที่แท้ก็เพราะพ่อเฒ่าแม่เฒ่าสั่งให้เจียงอวิ๋นไปบอกพ่อสามีกับพี่ใหญ่ได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ไม่เคยเอ่ยถึงสามีของเธอเลย!
“ฉะ ฉัน… ตอนนั้นคุณปู่คุณย่าแล้วก็พ่อแม่ก็โกรธกันจนคลั่ง ฉันตัวเล็กเสียงเบา จะกล้าเข้าไปได้ไง…”
ความจริงตอนนั้นเธอมัวแต่ดูสนุก ไม่ได้นึกอะไรเลย แต่คำนี้เธอไม่กล้าพูดตรง ๆ!
เหอเซี่ยงเป่ยบีบคางเธออย่างร้ายกาจ “ลู่จิ่นอวิ๋น เธอทำงานไม่เอาไหน แถมยังขี้ขลาดเหมือนหนู ว่าไหม มีไว้ทำอะไร?
ที่ฉันต้องการคือผู้หญิงที่ฉลาด มีความทะเยอทะยาน เอาใจผู้ใหญ่เก่ง และคลอดลูกชายได้ แต่เธอ ไม่ได้สักข้อ