อู่หลินหลินที่เพิ่งมีคนพยุงไว้ กลับทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นอีกครั้งเสียงดังตุ้บ
ทันใดนั้นเอง หลินจือชิวก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น” เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ น้ำเสียงสั่นพร่า
ร่างของอู่เถียนเถียนนอนจมกองเลือด เลือดเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า ดูราวกับสุนัขที่ใกล้ตาย หากไม่ใช่เพราะแผ่นอกของเธอยังกระเพื่อมขึ้นลงอยู่ หลินจือชิวคงคิดว่าเธอสิ้นลมไปแล้ว
อู่หลินหลินบาดเจ็บสาหัสกว่า สันจมูกยุบตัวลงไปทั้งหมด ปลายจมูกมีแผลฉีกเป็นร่องลึก เสื้อผ้าเปื้อนคราบเลือดเต็มไปหมด ดูท่าว่าใบหน้าคงเสียโฉมแน่แล้ว!
ส่วนลู่จิ่นฮวนก็บาดเจ็บไม่แพ้กัน เส้นผมถูกดึงกระชากจนยุ่งเหยิง ตามใบหน้า ลำคอ ไปจนถึงกระดูกไหปลาร้า… แทบทุกส่วนของผิวหนังที่อยู่ภายนอกเต็มไปด้วยรอยเลือด น่าเกลียดน่ากลัวอย่างยิ่ง
“จิ่นฮวน เกิดอะไรขึ้น”
เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้ หลินจือชิวนอกจากน้ำเสียงที่สั่นเครือแล้ว มือทั้งสองยังสั่นระริก
ลู่จิ่นฮวนทำได้เพียงใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่เท่านั้น แล้ววินาทีต่อมา เธอก็ล้มลงไปด้านหลังทั้งยืนเช่นนั้น…
“จิ่นฮวน!”
หลินจือชิวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สาวเท้าเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ ในหัวมีเพียงคำสองคำที่ดังก้อง: เสร็จแล้ว!
ว่าที่ตระกูลเหอให้ความสำคัญกับสะใภ้คนนี้มากเพียงใด เธอฟังจากน้ำเสียงของน้องสามีก็รู้ดี หากเกิดเรื่องขึ้นกับมือเธอจริง ๆ ตระกูลเหอทั้งตระกูลคงไม่มีทางยอมความ!
ส่วนหลานเขยอย่างเหอฉงหนาน หากให้เขารู้ว่าภรรยาถูกทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ ต้องเกิดเรื่องฆ่ากันตายแน่!
ฟางเสี่ยวหย่าเดินเข้ามาหน้าซีด บอกเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา หลินจือชิวฟังจบ แววตาก็พลุ่งพล่านด้วยโทสะ!