เหอฉงหนานหิ้วชิงเกอกลับบ้านมา ท่านผู้เฒ่าเหอ คุณย่าเหอ และเจียงอวิ๋นเห็นภาพนั้นเข้าก็ตกใจกันยกใหญ่
ปลายเท้าของชิงเกอครูดพื้นอย่างทุลักทุเล ท่อนตัวเกือบทั้งหมดลอยอยู่กลางอากาศ เธอถูกเหอฉงหนานคว้าคอเสื้อด้านหลังหิ้วไว้ในมือ ท่าทางดูหยาบกระด้างเป็นอย่างยิ่ง
“เกิดอะไรขึ้น?” เจียงอวิ๋นรีบเดินเข้ามาหา
เหอฉงหนานเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “คุณปู่ คุณย่า เด็กคนนี้ไม่เหมาะจะเรียนอยู่โรงเรียนทั่วไปแล้ว ถ้ายังตามใจต่อไป สักวันเธอต้องทำให้ผมกับพ่อเดือดร้อนไปด้วยแน่”
ชิงเกอตกใจจนร้องไห้โฮ แม้จะร้องจนตัวสั่นเทา ก็ยังไม่ลืมรีบแก้ตัวให้ตัวเอง “ฮือ ๆ… คุณย่า ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ! หลี่เจียวเจียวต่างหากที่รังแกหนูก่อน!
“เธอเอาโต๊ะมาเบียดหนู แล้วยังจงใจเอากล่องดินสอที่พ่อซื้อให้มาอวดต่อหน้าหนู หนูโมโหเลยตบเธอ หนูรู้แล้วว่าผิดค่ะ ฮือ ๆ…”
ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไร การอาศัยชาติตระกูลข่มเหงรังแกผู้อื่นเป็นเรื่องที่ท่านผู้เฒ่าเหอ คุณย่าเหอ และเจียงอวิ๋นยอมรับไม่ได้ทั้งนั้น
ท่านผู้เฒ่าเหอโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ไม่สนใจเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของชิงเกอแม้แต่น้อย แล้วถามเหอฉงหนานตรง ๆ ว่า “ฉงหนาน เธอคิดจะจัดการอย่างไร?”
ตลอดชีวิตของท่านให้ความสำคัญกับเกียรติยศของตระกูลเหอยิ่งกว่าชีวิต ไม่มีทางยอมให้ลูกหลานทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงของตระกูลเด็ดขาด!
เหอฉงหนานยิ้มบาง ๆ “ให้ผมพูดเหรอครับ? ถ้าผมพูดแล้ว พวกคุณคงไม่มองว่าผมเป็นลุงที่ทนเห็นเด็กกำพร้าคนหนึ่งไม่ได้หรอกใช่ไหมครับ?”