เหอฉงหนานรำคาญจนแทบคลั่ง เวลานี้เขาอยากจะไปหมู่บ้านต้าเหอ ขุดเหอเซี่ยงเป่ยขึ้นมาจากหลุม แล้วให้เจ้าตัวมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียเหลือเกิน
ชาติที่แล้วเขาคงติดค้างน้องชายคนนี้ไว้มากจริง ๆ คนก็ตายไปแล้ว แต่ยังทิ้งกองปัญหาวุ่นวายไว้ให้เขาเสียเต็มประดา!
เหอฉงหนานก้มหน้านั่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามข่มความหงุดหงิดไว้ ก่อนจะยอมรับชะตากรรมแล้วรีบไปโรงพยาบาล
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ครูฝึกจากโรงเรียนฝึกอาชีพก็มารออยู่ที่ประตูใหญ่แล้ว
พอทั้งสองพบกัน ครูฝึกก็พาเขาเดินเข้าไปด้านใน พลางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง
“เกือบสองเดือนมานี้ อารมณ์ของเหอชิงเกอแย่มาตลอด แค่เรื่องเล็กน้อยจุกจิกนิดเดียวก็โมโหใส่เพื่อนร่วมชั้นอย่างรุนแรง
ครูฝึกหลายคนในโรงเรียนผลัดกันเข้าไปพูดคุยกับเธอ แต่ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร ก็ยังทำให้เธอยอมเปิดปากไม่ได้”
ครูฝึกแอบเหลือบมองสีหน้าเคร่งขรึมของเหอฉงหนาน ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดต่อว่า “เที่ยงวันนี้ เธอกับหลิวเหลียงมีปากเสียงกันที่โรงอาหาร เถียงกันแค่สองสามคำเท่านั้น
ใครจะคิดว่าเหอชิงเกอจะไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกถาดอาหารฟาดใส่หน้าหลิวเหลียงทันที
คุณก็ทราบดี เด็กที่ถูกส่งมาโรงเรียนฝึกอาชีพของเราล้วนเป็นเด็กนิสัยเกเรและรับมือยาก หลิวเหลียงย่อมไม่ยอมเธออยู่แล้ว ตอนชุลมุน เขาจึงเอาตะเกียบแทงเข้าไปในตาของชิงเกอ…”
ส่วนทั้งสองทะเลาะกันเรื่องอะไร เพื่อนร่วมชั้นที่เห็นเหตุการณ์ต่างพูดกันไปคนละอย่าง เขายังไม่มีเวลาสอบถามให้แน่ชัด เพราะรีบพาชิงเกอมาส่งโรงพยาบาลก่อนเป็นอย่างแรก
เหอฉงหนานฟังแล้วไม่ได้แปลกใจ ด้วยนิสัยเอาแต่ใจและหุนหันพลันแล่นของเหอชิงเกอ การทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายเลย