วันนั้น ลู่จิ่นฮวนอยู่ที่วงดนตรีระบำและเข้าร่วมการฝึกซ้อม
เหอฉงหนานใจลอยตลอดทั้งวัน หลังจากไปส่งภรรยาตัวน้อยที่วงดนตรีระบำในตอนเช้า เขารออยู่ที่ประตูหนึ่งชั่วโมงเต็มถึงเดินจากไป กลัวว่าจะมีใครมารังแกเธอ
ตอนเลิกงานตอนเย็นก็รีบขับรถมารับแต่เนิ่นๆ คอยมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ
โชคดีที่อีกไม่นาน เขาก็เห็นภรรยาตัวน้อยเดินคล้องแขนกับหญิงสาวที่สูงกว่าเธอครึ่งหัวออกมา
“เฮ้ย นี่มารับใครเหรอ นี่มันรถของหน่วยทหารไม่ใช่เหรอ เมื่อก่อนไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ”
ก่อนหน้านี้ก็มีคนขับรถมารับสาวๆ ในวงอยู่บ้าง แต่พวกนั้นล้วนเป็นรถยนต์เก๋งธรรมดา โดยมากเป็นบุตรชายของผู้จัดการโรงงานที่แอบใช้รถหลวงมาเชิดหน้าชูตาให้คนรัก แต่รถทหารนี่สิ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
“โอ้โหโอ้โห น่าจะมารับเฟยเฟยละมั้ง ได้ยินว่าแฟนใหม่ของเธอที่บ้านเป็นทหาร ตำแหน่งก็ไม่เล็กด้วยนะ~”
คนที่พูดคือหญิงสาวที่คล้องแขนอยู่กับลู่จิ่นฮวน ชื่อฟางเสี่ยวหย่า เธอคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนที่ช่วยถือชุดเต้นรำให้ลู่จิ่นฮวนตอนกลางวัน
ตอนนั้นเธอไม่เพียงช่วยถือเสื้อผ้าให้ลู่จิ่นฮวน แต่ยังพาไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง ไปๆ มาๆ สองคนก็สนิทกัน
บางครั้งมิตรภาพระหว่างสาวๆ ก็เกิดขึ้นเร็วเพียงนี้...
ลู่จิ่นฮวนหัวเราะแหยๆ “แหะแหะ... เสี่ยวหย่า น่าจะเป็นสามีของฉันที่มารับนะ”
“หืม” ฟางเสี่ยวหย่าหันกลับมาด้วยความตกใจ “สามี เธอแต่งงานแล้วเหรอ”