บนรถจี๊ป
ตั้งแต่ขึ้นรถมา ลู่จิ่นฮวนก็ใช้สายตาล้อเลียนจ้องมองผู้ชายมาตลอด
จนเหอฉงหนานรู้สึกผิดอย่างประหลาด เขาขับรถมาจอดที่มุมเงียบตรงหัวมุมชุมชนบ้านพักทหาร สีหน้าเอ็นดูและจนใจ “ที่รัก อยากถามอะไรก็ถามตรง ๆ เถอะ อย่ามองผมแบบนี้เลย ผมกลัวนะ!”
ลู่จิ่นฮวนกลั้นหัวเราะ พูดหยอกเย้าเขา “แหม ๆ~~ ผู้บังคับการเหอผู้กล้าหาญของเราก็มีกลัวเหมือนกันนะ? ฉันนึกว่าผู้ชายของฉันไม่กลัวฟ้ากลัวดินเสียอีก!”
เหอฉงหนานได้ยินภรรยาตัวน้อยพูดกับเขาแบบนี้ไม่บ่อยนัก ช่างรู้สึกแปลกใหม่เหลือเกิน เขายกมือที่แข็งแรงและหนักแน่นขึ้นมารั้งรักแร้ของเด็กสาว อุ้มเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน ให้เธอซบข้าง ๆ นั่งบนตักของเขา
ใช้ดวงตาหงส์ดำขำคู่นั้นจ้องมองเด็กน้อยในอ้อมแขนอย่างเงียบ ๆ
ลู่จิ่นฮวนร้องอุทานอย่างตกใจ ทำท่าเหมือนขโมยพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางผลักไสเขาอย่างประหม่า “นี่คุณจะทำอะไร! ที่นี่ใกล้บ้านขนาดนี้ ถ้ามีใครเห็นเข้า เราสองคนจะเอาหน้าไปไว้ไหน?”
เหอฉงหนานถูกท่าทางตื่นตระหนกของเธอน่ารักเข้าให้ กดท้ายทอยมนของเธอให้เข้าหาตัว อมดูดริมฝีปากคู่บางชุ่มฉ่ำนั้นไว้
ลู่จิ่นฮวนถูกจูบจนดวงตาทั้งคู่เปียกชื้นไปด้วยละอองหมอก ริมฝีปากอมชมพูนุ่มละมุนเอ่ยแย้มเสียงหอบแผ่วเบาและเสียงดูดดึง รัญจวนทั้งออดอ้อนและเย้ายวน
เหอฉงหนานคิดแต่แรกว่าจะจูบแล้วปล่อย กลับไม่คิดว่าเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้จะเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาทันที แล้วอย่างบ้าคลั่งพลันดูดดึงอย่างหนักหน่วง