บทที่ 167: การกลับมาพบกันอันเร่าร้อน
ลูกกระเดือกของเหอฉงหนานขยับขึ้นลงอย่างแรง ดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความคิดถึงอันไร้ขอบเขต มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างตัวสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ กระเป๋าสัมภาระบนบ่าร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดัง “โครม”
“ฮวนเอ๋อ ฉันกลับมาแล้ว”
มุมปากของลู่จิ่นฮวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน ดวงตาคลอชื้นเป็นประกายราวกับมีหมู่ดาวพร่างพราวอยู่ภายใน ความคิดถึงที่เก็บงำมานับวันนับคืนเอ่อล้นขึ้นมา กดทับจนหัวใจของเธอสั่นไหว
ในวินาทีนี้ เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบพุ่งเข้าไปหาร่างที่เฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน ซุกหน้าเข้ากับอกอุ่นแข็งแรงของเขา
เหอฉงหนานรับหญิงสาวที่พุ่งเข้ามาไว้ได้อย่างมั่นคง แขนทั้งสองรั้งเธอขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะโอบกอดไว้แนบแน่น
เขากอดเธอแน่นมาก ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ อย่างปลอบประโลม คางถูไถกับเรือนผมนุ่มนิ่มของเธออย่างอาลัยอาวรณ์
“ไม่ใช่บอกว่าพรุ่งนี้ถึงจะกลับมาได้เหรอ?”
ลู่จิ่นฮวนเงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยแววตาเปี่ยมความผูกพัน
สายตาของเหอฉงหนานวนเวียนอยู่บนใบหน้าน้อย ๆ ของเธออย่างหิวกระหาย ราวกับมองเท่าไรก็ไม่มีวันพอ
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากเธออย่างอดกลั้น แตะเพียงแผ่วเบาแล้วผละออกทันที
“อยากให้คุณประหลาดใจ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ขากางเกงก็ถูกมือเล็กนุ่มนิ่มข้างหนึ่งดึงเอาไว้
เสียงเด็กน้อยนุ่มหวานดังขึ้นอย่างออดอ้อนปนงอน “คุณพ่อ~ กอดคุณแม่เสร็จแล้ว ถึงตาพวกเราบ้างแล้วนะ!”