เจียงอวิ๋นเบิกตากว้าง รูม่านตาหดตัว ตกตะลึงจนคางแทบหุบไม่ลง
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้หญิงแย่งชิงกันเป็นอนุภรรยา!
แม่สามีไม่ได้บอกหรือว่าผู้หญิงในยุคนั้นที่เป็นภรรยาน้อยหรืออนุภรรยานอกทำเนียบต่างก็มีเรื่องกลุ้มใจนานัปการถึงต้องยอมขายตัว?
“นี่…นี่เธอต้องการอะไรกันแน่?”
เยี่ยนเยี่ยนร้องไห้ไม่หยุด “ก็เพราะพี่เซี่ยงเป่ยดีกับฉันไงคะ! ความทุกข์ในใจเขาพวกคุณไม่มีทางรู้ เขาน่าสงสารเหลือเกิน…ฮือ ๆ…”
คุณย่าเหอพูดไม่ออกเมื่อมองเธอ นึกว่าลู่จิ่นอวิ๋นก็โง่พอแล้ว แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะโง่ยิ่งกว่าลู่จิ่นอวิ๋นเสียอีก
เจียงอวิ๋นเหนื่อยใจถึงขีดสุด “ได้ เมื่อเธอยังดื้อดึงไม่ฟังเหตุผล งั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดมาก สามวันหลังจากนี้ ฉันจะส่งเหอเซี่ยงเป่ยกับภรรยาออกจากเมืองหลวง ถ้าเธอยินยอม ก็ตามไปด้วยกันเถอะ!”
ไม่ใช่ลู่จิ่นอวิ๋นชอบออกอุบายชั่ว ๆ อยู่ข้างหลังหรอกหรือ?
ก็ให้เธอเป็นคนคอยรับมือมันเถอะ!
“ไปค่ะ ฉันไปด้วย!” เยี่ยนเยี่ยนดีใจจนแทบกระโดด!
พวกผู้หญิงโง่ ๆ พวกนั้น ให้ข้อได้เปรียบกระจ้อยร่อยก็ยอมแพ้แล้ว ต่อไปพวกหล่อนจะต้องเสียใจภายหลัง!
คุณย่าเหอและเจียงอวิ๋นลากสังขารอันอ่อนล้ากลับถึงบ้าน ไม่ทันได้พักผ่อน ตรงดิ่งมาห้องของเหอเซี่ยงเป่ยกับลู่จิ่นอวิ๋นทันที
เหอเว่ยกั๋วอายุมากแล้วก็จริง แต่ผ่านสมรภูมิมามาก ต่อให้ร่างกายไม่แข็งแรงเท่าหนุ่มสาว ก็เกือบตีเหอเซี่ยงเป่ยให้ตายคามือ
“คุณย่า…”
เหอเซี่ยงเป่ยเห็นคุณย่ามาเยี่ยมตนแล้ว รีบดิ้นรนลุกจากเตียง เพราะตอนนี้หากในตระกูลเหอจะมีใครช่วยตนได้ ก็ต้องเป็นคุณย่าเท่านั้น!