สามวันผ่านไปรวดเร็ว เช้าตรู่ ตระกูลเหอทุกคนต่างขมักเขม้น ยกเว้นลู่จิ่นฮวนที่ยังอยู่ระหว่างการอยู่ไฟ
เหอเชียนหลินเป็นคนขับรถ พาคุณย่าเหอและเจียงอวิ๋น กับเจียวเจียวและสี่เฟิ่งไปทำแท้ง พวกเขาต้องเดินทางไปเมืองข้างเคียงเพื่อพบหมอหม่า สหายเก่าของท่านผู้เฒ่า ตระกูลหมอหม่าเป็นครอบครัวแพทย์แผนโบราณ บรรพบุรุษเคยเป็นหมอหลวงในวังหลวง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา วงการแพทย์แผนจีนถูกกดดันอย่างหนัก หมอหม่าจึงไม่ได้ออกจากบ้านมารักษาใครมานานแล้ว
เหอเว่ยกั๋วให้คำมั่นกับภรรยาอย่างหนักแน่นว่า ด้วยฝีมือของหมอหม่าผู้เฒ่า ยาขนานเดียวก็จะจัดการได้เรียบร้อย ไม่ทำให้ทั้งสองเป็นอันตรายเด็ดขาด
เพราะหากเกิดเรื่องถึงชีวิต มันไม่ใช่ปัญหาที่เงินทองจะแก้ไขได้อีกต่อไป!
เหอเว่ยกั๋วและเหอฉงหนานทำหน้าที่ “อารักขา” เจ้าน้องรอง ครอบครัวสามคน และเยี่ยนเยี่ยนไปส่งที่ชนบทด้วยตนเอง
สามชั่วโมงต่อมา รถก็ค่อยๆ จอดลงที่ปากทางเข้าหมู่บ้านกลางขุนเขาแห่งหนึ่ง
เหอเซี่ยงเป่ยกวาดสายตามองไปไกล สิ่งที่เห็นคือทิวเขาหัวโล้นกว้างไกล ไร้จุดสิ้นสุด ต้นไม้เก่าแก่หย่อมๆ ขึ้นระเกะระกะ กิ่งก้านบิดเบี้ยวแห้งตาย
หมู่บ้านเล็กๆ ที่ทรุดโทรมซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแนวเขาลูกฟูก บ้านดินหลังเตี้ยๆ เรียงรายอัดแน่นอย่างบิดเบี้ยว ผนังผุกร่อนลอกดำ หลังคามุงฟางผุพังยุบตัว
ทางเดินดินสีเหลืองวกวนตัดกัน หลุมบ่อเฉอะแฉะ ไร้ระเบียบแบบแผน แม้แต่น้อย
ลมหนาวพัดผ่านเนินเขารกร้าง เด็กสองสามคนนุ่งห่มเสื้อผ้าปะชุนวิ่งไล่กันบนถนนดิน ใบหน้าเปื้อนฝุ่นดำมอมแมม ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่นโคลน