ความกังวลของเหอฉงหนานไม่ได้เกินกว่าเหตุ เพราะทันทีที่ท่านผู้เฒ่าเหอ เหอเชียนหลิน และเจียงอวิ๋นมาถึงเป่ยไต้เหอ ทุกคนก็ถูกดึงดูดด้วยทิวทัศน์งดงามของที่นั่น
เจียงอวิ๋นถึงกับซื้อบ้านไว้ในท้องถิ่น ตั้งใจว่าพอเด็ก ๆ ปิดเทอมจะพาพวกเขามาเก็บหอยจับปูริมทะเล
ฤดูหนาวเวียนผ่าน ฤดูร้อนผลัดเปลี่ยน หลายปีผ่านไป ดอกไม้ในลานบ้านผลิบานแล้วร่วงโรย ปฏิทินถูกฉีกทิ้งไปทีละหน้า เผลอเพียงพริบตา เวลาก็ล่วงเลยมาถึงปี 1999 อย่างเงียบงัน
เวลานี้ท่านผู้เฒ่าเหอมีอายุถึงเก้าสิบห้าปีแล้ว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ลูกชาย ลูกสะใภ้ หลานชาย หลานสะใภ้ และเหลน ๆ พาเขาไปชมทั่วทุกสารทิศของแผ่นดินมาตุภูมิ ชีวิตนี้ของเขานับว่าสมบูรณ์พร้อมแล้ว
*
ช่วงนี้ท่านผู้เฒ่าเหอมักฝันถึงภรรยาผู้ล่วงลับอยู่บ่อยครั้ง ในฝันเธอยืนอยู่ใต้ต้นหวยฮวาใหญ่ในลานบ้าน ยิ้มพลางโบกมือเรียกเขา ทั้งยังบอกว่าจะพาเขาจากไปด้วยกัน
ท่านผู้เฒ่ารู้ดีว่าเวลาของตัวเองเหลือไม่มากแล้ว
ในใจไม่มีสิ่งใดให้ห่วงอีก มีเพียงอยากพบเหลน ๆ อีกสักครั้งก่อนจากไป
เมื่อเหอฉงหนานรู้เรื่อง ก็ใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีติดต่อบรรดาลูกหลานซึ่งกระจายกันอยู่ตามหน้าที่ต่าง ๆ เรียกทุกคนกลับบ้าน
เมื่อทุกคนกลับมาพร้อมหน้ากัน ท่านผู้เฒ่าก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ หยิบอัลบั้มภาพเก่าเหลืองที่เก็บรักษาไว้อย่างดีออกมาจากใต้หมอน ชี้ภาพพลางรำลึกความหลังทีละเรื่อง เล่าเรื่องสนุก ๆ สมัยเด็กของเหลนให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด
เมื่อเล่าจบ สายตาก็ค่อย ๆ กวาดมองเด็ก ๆ ดวงตาขุ่นมัวเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอ
“พวกเธอต้องดูแลตัวเองให้ดี อายุอานามก็ไม่น้อยกันแล้ว ต่อให้หน้าที่การงานประสบความสำเร็จแค่ไหน ก็ถึงเวลาคิดเรื่องส่วนตัวกันบ้าง