งานศพของคุณย่าเหอจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเงียบสงบ
หญิงชราราวกับล่วงรู้มานานแล้วว่าวาระสุดท้ายใกล้มาถึง จึงทำพินัยกรรมไว้ล่วงหน้า แบ่งสรรบ้านทุกหลัง เงินฝาก ทองคำ และเครื่องประดับในชื่อของเธอไว้อย่างชัดเจน
บ้าน ทองคำ และเครื่องประดับแทบทั้งหมดตกเป็นของลู่จิ่นฮวน ส่วนเงินสดแบ่งออกเป็นสิบเอ็ดส่วน นอกจากลูกทั้งสิบคนของเหอฉงหนานแล้ว ยังแบ่งให้อีกส่วนหนึ่งแก่เหอชิงเกอเป็นการเฉพาะ
แต่หญิงชราฝากคำสั่งเสียไว้เป็นพิเศษว่า เงินส่วนนี้ยังห้ามส่งมอบให้ชิงเกอในตอนนี้ ให้เจียงอวิ๋นผู้เป็นลูกสะใภ้เก็บรักษาไว้แทน รอจนชิงเกอแต่งงานแล้ว ค่อยยกให้เป็นสินเดิม
หลังพิธีศพจบลง ลู่จิ่นฮวนก็ล้มป่วย แถมยังป่วยหนักอีกด้วย
ไข้สูงขึ้น ๆ ลง ๆ ไม่ยอมลด ไอไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน พอไปโรงพยาบาลตรวจร่างกายอย่างละเอียดครบทุกขั้นตอน กลับไม่พบความผิดปกติใด ๆ ในปอด
เหอฉงหนานตกใจแทบแย่ ทั้งคู่แต่งงานกันมาสิบห้าปี ปกติเธอแทบไม่เคยเป็นแม้แต่หวัดธรรมดา จู่ ๆ กลับป่วยหนักเช่นนี้ เขาร้อนใจจนไม่กล้าหลับตาตลอดทั้งคืน
“ฮวนเอ๋อ อย่าทำให้ฉันตกใจได้ไหม”
เหอฉงหนานค่อย ๆ อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน หน้าผากแนบกับหน้าผากร้อนผ่าวของเธอ ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยวิงวอนด้วยเสียงแหบพร่า
“คุณมีวิธีฟื้นฟูร่างกายให้ดีขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ใช่เหรอ ทำไมพอเป็นตัวเองถึงใช้ไม่ได้ผลล่ะ รีบทำให้ตัวเองหายดีเถอะนะ ได้ไหม”
เขารู้มานานแล้วว่าเมียมีความลับ ต่อให้ร่างกายพื้นฐานดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางคลอดลูกแฝดหลายครั้งติด ๆ กัน แล้วยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมดูมีชีวิตชีวากว่าคนปกติเสียอีก