“คุณย่า!”
“แม่!”
“ท่านย่าทวด!”
“คุณตา!”
คนทั้งครอบครัวร้องขึ้นพร้อมกัน เสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ต่างพากันกรูเข้าไปหาหญิงชราอย่างลนลาน จนตกใจเสียมือไม้ไปหมด
โดยเฉพาะลู่จิ่นฮวนที่คุกเข่าอยู่ข้างกายหญิงชรา ร่างสั่นเทาไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ร้องเรียกคุณย่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาหยดเผาะลงมาไม่ขาดสาย
เหอซือเยว่ยังคงอยู่ในท่าล้มเมื่อครู่ ทั้งร่างแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ปากพึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่า “ไม่ใช่ฉัน... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน เธอล้มเองเพราะยืนไม่มั่นคง...”
ชิงเกอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด พอเห็นเลือดที่ไหลนองอยู่ใต้ร่างหญิงชรา ก็ชะงักค้างอยู่กับที่
เมื่อได้สติ ลูกตาข้างเดียวของเธอก็กลอกวูบอย่างรวดเร็ว พลันนึกแผนการขึ้นมาได้
เธอรีบร้อนวิ่งเข้าไปแทรกกลางระหว่างเหอเชียนหลินกับเจียงอวิ๋น แล้วจงใจร้องไห้เสียงดังว่า
“คุณป้าใหญ่คะ ทำไมถึงดึงแขนคุณอาแบบนั้นล่ะคะ ถ้าคุณป้าไม่ดึงไว้ คุณอาจะปล่อยมือจากท่านย่าทวดได้ยังไง
ก็เพราะคุณป้าคนเดียว ท่านย่าทวดถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ใจร้ายจริง ๆ เลยค่ะ!”
เหอซือเยว่ราวกับคว้าเชือกช่วยชีวิตไว้ได้ ใบหน้าพลันฉายแววยินดีสุดขีด เธอแหกปากเสริมว่า “ใช่แล้ว ลู่จิ่นฮวนเป็นคนทำให้คุณย่าตาย พ่อ แม่ ดูสิ เธอยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก!”
เดิมทีลู่จิ่นฮวนสนใจแต่คุณย่า พอได้ยินคำพูดของเหอซือเยว่กับชิงเกอ ก็พลันเงยหน้าขึ้น