เมื่อลู่จิ่นฮวนลืมตาอีกครั้งก็เป็นเวลาบ่ายห้าโมงแล้ว ทันทีที่ลืมตา ใบหน้าสองใบทั้งใหญ่และเล็กก็โผล่พรวดเข้ามาตรงหน้า ระยะใกล้จนแทบจะจรดจมูกเธออยู่แล้ว
“อ๊ะ… จินโต้ว…”
ลู่จิ่นฮวนไม่ได้เตรียมตัวใดๆ ถูกทำให้ตกใจจนตัวสั่นสะท้าน หลุดเสียงร้องอุทานออกมาอย่างช่วยไม่ได้
จินโต้วตัวน้อยจ้องมองแม่ด้วยความสงสัย ดูเหมือนจะรู้สึกว่าสีหน้าตื่นตระหนกของแม่เมื่อครู่สนุกสนานมาก จึงหัวเราะคิกคักออกมา
“ลูกรัก หลับสบายไหม” เหอฉงหนานมองภรรยาตัวน้อยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่
ลู่จิ่นฮวนครางเสียงเย็นในลำคอ ไม่คิดจะสนใจเขาด้วยซ้ำ!
ผู้ชายแก่ แล้วยังจะมารังแกเธออีก!
เหอฉงหนานเกาจมูกอย่างเก้อๆ วางลูกชายคนโตตัวขาวอวบอ้วนลงในอ้อมกอดของภรรยาตัวน้อย ยิ้มเอาใจ “ที่รักอย่าโกรธเลย พรุ่งนี้ก็ไปทำงานแล้ว ต้องรักษาอารมณ์ดีๆ ไว้นะ!
ลูกชาย รีบช่วยพ่ออ้อนแม่หน่อย!”
ลู่จิ่นฮวนถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าแม่สามีช่วยจัดการเรื่องงานให้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัว
“จริงด้วยสิ ฉันลืมไปเลย ฮี่ๆ~~”
รอมาตั้งนาน ในที่สุดเธอก็จะได้ไปเต้นรำแล้ว!
เหอฉงหนานเห็นว่าเด็กสาวคนนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้ว เลยถือโอกาสเอ่ยถึงลู่จ้าวและหลี่ไห่ลี่ขึ้นมา
“ตอนบ่ายตอนที่เธอหลับอยู่ ฉันพาเขยใหญ่มาเยี่ยมจินโต้ว เขาให้อั่งเปาจินโต้วไว้ ฉันวางไว้บนโต๊ะหนังสือแล้ว”
ตอนเที่ยงที่ออกจากร้านอาหารของรัฐ ตอนที่เขาจ่ายเงิน เขาแอบสั่งพนักงานอย่างลับๆ ให้ช่วยรั้งคนเอาไว้ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ในใจของเสี่ยวฮวนเอ๋อร์ก็ยังคงเป็นห่วงพ่อตาอยู่มาก