หลี่ไห่ลี่หดคอโดยไม่รู้ตัว พูดตะกุกตะกักว่า “รู้...รู้แล้ว”
เหอฉงหนานก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ฉุดภรรยาตัวน้อยของตนจะเดินออกไป ลู่จิ่นอันเห็นพี่สาวจะจากไป ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“พี่สาวรอง รอผมด้วย แม่บอกให้พี่พาผมไปบ้านพี่นะ ลืมแล้วเหรอ? แม่ รีบหาเสื้อผ้าผมมาแพ็กแยกเร็วเข้า!”
หลี่ไห่ลี่ย่างเท้าเข้ามาปิดปากลูกชายแน่น “คือว่า... ฉัน... ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ”
เหอฉงหนานยิ้มหยัน ปากปล่อยพิษสงใส่ราวกับอาบยาพิษ “บ้านเราไม่ขาดหมูเป็นอาหาร และไม่มีที่เลี้ยงหมู เธอจูงกลับบ้านไปเลี้ยงเองเถอะ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็จัดแท่นบูชาไปเลย แล้วแต่เธอจะพอใจ”
พูดจบ เขาหันหลังกลับไปชำเลืองลู่จ้าวอีกครั้ง “พ่อตาครับ การตามใจบุตรก็เหมือนฆ่าบุตร ถ้าอยากทำลายเขา ก็หมกเม็ดต่อไปเถอะ รู้แก่ใจตัวเองก็แล้วกัน”
——————
ระหว่างทางกลับบ้าน เหอฉงหนานมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่พูดไม่จา ลู่จิ่นฮวนรู้ว่าเขาโกรธอะไร เขากลัวว่าหลี่ไห่ลี่จนตรอกแล้วจะกระโจนเข้ากัด พ่อปกป้องเธอไม่ได้ จะทำให้เธอได้รับอันตราย
ผู้ชายคนนี้เป็นห่วงเธอ และเธอก็ไม่ใช่คนอกตัญญู ดังนั้นจึงยิ้มแย้มเอาใจอยู่ตลอด พูดหวานหยาดเยิ้มไม่หยุดปาก
“พี่ฉงหนาน หนูรู้แล้วว่าผิด ครั้งหน้ามีเรื่องแบบนี้อีก หนูจะติดต่อพี่เป็นคนแรกแน่”