บทที่ 178: ฮวนเอ๋อผู้มีสติ
จนกระทั่งกลับมาถึงห้อง ลู่จิ่นฮวนก็ยังหัวเราะไม่หยุด ตอนนี้ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพพ่อผัวถือพลั่วไล่ตีเขา
เหอฉงหนานน้อยใจสุดหัวใจ “ที่รัก คุณไม่สงสารผมเลยเหรอ?”
ลู่จิ่นฮวนเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอหางตาเพราะหัวเราะจนกลั้นไม่อยู่ ก่อนคล้องแขนทั้งสองรอบคอเขา ประคองศีรษะเขาไว้แล้วจูบหลายครั้ง “โธ่ ดูสิ น้อยใจขนาดนี้ ฉันสงสารจะแย่แล้ว~~”
เหอฉงหนานกัดฟัน “ถ้าคุณเก็บสีหน้าสะใจบนหน้าไว้ได้สักหน่อย ผมอาจจะเชื่อก็ได้!”
ลู่จิ่นฮวนอดหัวเราะคิกคักอีกครั้งไม่ได้ “ฮ่าฮ่าฮ่า… พี่ฉงหนาน ช่วงนี้อย่าส่องกระจกเด็ดขาดนะ ตอนอยู่โรงเรียนก็เดินก้มหน้าไว้จะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นทุกคนคงมีปฏิกิริยาเหมือนฉันแน่!”
พ่อผัวลงมือหนักเกินไปแล้ว สันจมูกเขาเขียวช้ำไปหมด!
ดวงตาของเหอฉงหนานเต็มไปด้วยความเอ็นดูและตามใจ รอจนเธอหัวเราะพอแล้ว เขาจึงอุ้มเธอมานั่งบนตัก ประกบหน้าผากเข้าด้วยกันแล้วพูดว่า “ที่รัก ขอโทษนะ เป็นเพราะผมจัดการไม่ดีเอง อย่าคิดมากเลย ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่นอน!”
ลู่จิ่นฮวนประคองใบหน้าชายหนุ่ม เอียงศีรษะอย่างงุนงง “ฉันไม่ได้คิดมากสักหน่อย!”
เห็นชายหนุ่มไม่เชื่อ เธอจึงนับนิ้วอธิบายให้เขาฟังทีละข้อ “ดูสิ คุณหน้าตาดี ตำแหน่งก็สูง ตระกูลก็ดี ถึงอายุจะมากไปหน่อยก็เถอะ แต่ผู้หญิงแซ่ตู้คนนั้นก็ดูไม่ใช่สาวน้อยเหมือนกัน
ต่อไปอาจมีคนแบบเธอเป็นคนที่สอง คนที่สามก็ได้… ถ้าฉันต้องคิดมากทุกครั้ง ฉันไม่เหนื่อยแย่เหรอ?”
เหอฉงหนานฟังเมียตัวน้อยพูด ตอนแรกยังมีความสุขอยู่ไม่น้อย แต่ฟังไปฟังมาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล