เดินมาได้หนึ่งชั่วโมง
เซี่ยเทียนหัวเหนื่อยจนหอบอยู่แล้ว ไม่มีทางเลี่ยง เพราะไม่ได้ออกกำลังกายนานเกินไป ร่างกายลายงานไปนานแล้ว นักศึกษาจอมขยะจริง ๆ
หาผืนหญ้าสักแห่งแล้วลงไปนั่งก้นแตะพื้นเลย
โก่วตั้นที่เดินตามอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ ก็นั่งลงตาม
“นี่นา โก่วตั้น จากที่นี่ไปบ้านป้าของเจ้าอีกไกลไหม”
“คงอีกครึ่งวันได้มั้ง” โก่วตั้นแอบมองเซี่ยเทียนหัวตาปรื๋อ พูดอย่างระมัดระวัง
“อะไรนะ เดินมานานขนาดนี้ยังอีกครึ่งวัน ยังไกลออกไปอีกเหรอ เจ้าไม่ได้พูดผิดหรือไง” เซี่ยเทียนหัวแทบขยับตัวตรง รู้สึกงง เมืองหมู่บ้านเหอซีห่างกันขนาดนี้เชียวเหรอ
“บ้านป้าของหมู่หมู่อยู่ทางทิศตะวันตก แต่พวกเราเพิ่งเดินมาทางทิศใต้มาตลอด” พูดไปสักพัก เสียงของโก่วตั้นก็เบาลงเรื่อย ๆ
“อะไรนะ ความหมายของเจ้าคือพวกเราเดินผิดทิศ”
ผล็อยเพียงตื้อเดียว เซี่ยเทียนหัวลุกขึ้นยืน ทำเอาโก่วตั้นสะดุ้งเฮง
โธ่ ลืมไปว่าตัวเองเป็นคนภาคใต้ แยกทิศตะวันออกตะวันตกเหนือใต้ไม่ออก รู้จักแค่หน้าหลังซ้ายขวา พอได้ยินโก่วตั้นบอกว่าหมู่บ้านเหอซีอยู่ทางตะวันตกก็เดินไปทางมือซ้ายทันที พลาดยับจริง ๆ
เซี่ยเทียนหัวนวดขมับ หัวมึนตึ้ง ยิ่งกว่าตอนเพิ่งมาถึงนี่ยังมึนกว่า
“งั้นนะ โก่วตั้น เจ้านำทางเอาแล้วกัน”
ตัวเองไม่รู้ทิศก็อย่าฝืน ต้องให้คนท้องถิ่นนำทางสิ
“โอเค ได้ครับ”
โก่วตั้นลุกขึ้น พาเซี่ยเทียนหัวเดินไปทางทิศตะวันตก
ระหว่างทาง ดูเหมือนพฤติกรรมโง่ ๆ เรื่องจำทิศไม่ได้ของเซี่ยเทียนหัวเมื่อครู่ทำให้ความหวาดกลัวที่โก่วตั้นมีต่อเขาลดลง จางหายไปพร้อมเงามืดของการสังหารหมู่ทั้งหมู่บ้าน ไม่หวาดกลัวเหมือนก่อนอีกต่อไป เริ่มชวนเซี่ยเทียนหัวคุย
“จริงสิพี่ใหญ่ พี่ชื่ออะไร ผมยังไม่รู้ชื่อพี่เลย”
“ผมเหรอ ผมชื่อเซี่ยเทียนหัว”
เซี่ยเทียนหัวที่เดินตามหลังอย่างช้า ๆ กำลังศึกษาแผนที่มุมมองรอบทิศอยู่
บนแผนที่มีลูกศรชี้ทิศเหนืออยู่ โทษฐานไม่ดูให้ดี อายชะมัด
“พี่เซี่ย พี่เป็นทหารหรือเปล่า ผมเห็นพี่แบกปืนมาด้วย แค่ชุดที่พี่ใส่มันไม่ค่อยเหมือน”
“ผมไม่ใช่ทหาร ผมแค่นักศึกษาธรรมดา”
ตอนนี้เซี่ยเทียนหัวยังใส่ชุดในหอพักอยู่ เสื้อกั๊กสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีเทา ดีนักที่ไม่ได้ใส่แค่กางเกงใน ไม่อย่างนั้นทะลุมิติมาจะดูตาละหวั่นเกินไป ตามมาตรฐานยุคนี้ถือว่าเป็นการขัดต่อศีลธรรมอย่างยิ่ง
“นักศึกษา? พี่เซี่ยเป็นนักเรียนที่อ่านหนังสือหรือ”
“งั้นพี่เซี่ยต้องมีความรู้เยอะแยะมากมายใช่ไหม”
“ผมได้ยินปู่หมู่บ้านบอกว่าคนที่ได้เข้าเรียนหนังสือคือคนมีความรู้มาก ต่อไปจะได้เป็นนายท่าน”
โก่วตั้นสนใจเรื่องการเรียนหนังสือมาก ค่อย ๆ พูดเยอะขึ้น
เซี่ยเทียนหัวที่เพิ่งศึกษาแผนที่เสร็จ มองดวงตาเป็นประกายของโก่วตั้น ยิ้มอย่างเขินอาย อดคิดไม่ได้ว่าจะตอบอะไรดี
เป็นนายท่านหรือ จะเป็นสัตว์บ่าช้างให้นายจ้างก็ยังยาก ยังต้องดูเส้นสายอีก สัตว์บ่าช้างที่ไม่มีเส้นสายถูกไล่ออกง่ายที่สุด
“ฮะ ก็ไม่ถึงกับมีความรู้ขนาดนั้น ธรรมดา ๆ เอง แค่รู้จักอ่านออกเขียนได้เท่านั้นแหละ”
“ยังเก่งมากเลยพี่เซี่ย พ่อเคยบอกจะส่งผมไปเรียน แต่หลายปีที่ผ่านมาข้าวที่ต้องเสียภาษีเยอะขึ้นทุกปี ที่บ้านไม่เหลือข้าวจะกิน พ่อเลยไม่ให้ผมเรียนแล้ว”
เสียงของโก่วตั้นเบาลง น้ำเสียงสิ้นหวัง
ขณะที่เซี่ยเทียนหัวกำลังจะปลอบเด็กชายเสียหน่อย เสียงแจ้งเตือนที่เย็นชาของระบบก็ดังขึ้น
【ติ๊ง ตรวจพบว่ามีทหารญี่ปุ่นไล่ตามอยู่ด้านหลังผู้ใช้ ออกภารกิจชั่วคราว】
【ภารกิจชั่วคราว: สกัดกั้นทหารญี่ปุ่นที่ไล่ตาม】
【รางวัลภารกิจ: ค่าฆ่า ×300】
อะไรนะ พวกญี่ปุ่นตามมาแล้วเหรอ?
เซี่ยเทียนหัวตกใจ รีบเปิดแผนที่มุมมองรอบทิศออกดู
แต่บนแผนที่ไม่มีจุดสีแดงที่แทนศัตรูเลย ระบบตรวจจับผิดหรือเปล่า? เป็นไปไม่ได้ คงเป็นเพราะตำแหน่งของพวกญี่ปุ่นอยู่เลยขอบเขตของแผนที่ เพราะตอนนี้แผนที่มุมมองรอบทิศมีรัศมีแค่หนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น
ไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของพวกญี่ปุ่น จำนวนก็ไม่รู้ งั้นทางที่ดีที่สุดคือหนีไปก่อน
“ไปกันเถอะ โก่วตั้น เราต้องรีบเดินให้ไวแล้ว อีกไม่นานค่ำพอดี”
ไม่ได้บอกโก่วตั้นว่ามีพวกญี่ปุ่นไล่ตาม ฉุดเด็กชายที่กำลังเศร้าอยู่ให้วิ่งตามทิศเดิม
โก่วตั้นเห็นเซี่ยเทียนหัวรีบร้อนขนาดนี้ก็รู้ว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ ไม่ถามอะไร ปล่อยให้เซี่ยเทียนหัวฉุดวิ่งไปทางตะวันตก
ประมาณครึ่งชั่วโมง เซี่ยเทียนหัวเดาเอา มือก็ไม่มีอะไรให้ดูเวลา วิ่งจนเหนื่อยหมดแรงแล้ว งั้นต้องเกินครึ่งชั่วโมงแน่ ๆ เพราะผมเป็นสายพันธุ์ทานทานนะ (ไม่อายหรอ)
เซี่ยเทียนหัวที่คอยจับตาแผนที่มุมมองรอบทิศตลอดเวลา เห็นจุดสีแดงเล็ก ๆ เริ่มปรากฏขึ้นด้านหลังตนทีละจุด คงเป็นหน่วยทหารญี่ปุ่นที่ไล่ตามมา แค่ไม่รู้ว่ามีกี่คนกันแน่
“พวกญี่ปุ่นเมื่อกี้ยังมองไม่เห็นเลย วิ่งมานานขนาดนี้กลับไล่ตามใกล้ขึ้น วิ่งไปแบบนี้ต้องโดนกัดได้ ต้องคิดวิธีบ้างแล้ว”
เซี่ยเทียนหัวหันไปมองข้างหลัง เห็นแถวจุดดำเล็ก ๆ อยู่ไกล ๆ นั่นคือหน่วยทหารญี่ปุ่นที่ไล่ตามมา
ยังคงถอยต่อไปข้างหน้า ในระยะสองร้อยเมตรมีป่าไม้เล็ก ๆ หนึ่งแห่ง ได้แต่ต้องสกัดพวกหนูญี่ปุ่นไว้ก่อน
ฉุดโก่วตั้นที่กำลังวิ่งมาไว้ข้างหน้า
“โก่วตั้น ข้างหลังมีพวกญี่ปุ่นตามมา เห็นป่าไม้ข้างหน้าไหม เดี๋ยวผมจะซุ่มสกัดพวกญี่ปุ่นที่ไล่ตามในนั้น เจ้าอย่าหันหลังกลับ วิ่งไปข้างหน้าต่อ เข้าใจไหม”
โก่วตั้นได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองข้างหลัง แล้วก็มองป่าไม้ข้างหน้า
“พี่เซี่ย พวกญี่ปุ่นข้างหลังมีสามสิบกว่าถึงสี่สิบคนนะ พี่คนเดียวไม่ได้แน่ ผมจะอยู่ช่วยพี่ ผมอยากยิงพวกญี่ปุ่นด้วย ผมอยากแก้แค้นให้พ่อ แม่ น้องสาว และคนทั้งหมู่บ้าน”
ช่วงที่พูดประโยคนี้ โก่วตั้นทั้งตัวเปลี่ยนไป เหมือนนักรบที่โหยห้างการแก้แค้น
แต่เซี่ยเทียนหัวจะยอมให้เขาอยู่ได้อย่างไร ตัวเองมีระบบ สู้ไม่ได้ก็ยังหนีได้ เขามีแค่เลือดร้อนกับกำปั้นสองข้าง แม้แต่จะเปิดไกปืนยังไม่เป็น อยู่ต่อคือไปตายฟรี ๆ
เข้ามาในป่าไม้แล้ว เซี่ยเทียนหัวเขกโก่วตั้นให้เดินไปข้างหน้า
“ไม่ได้ เจ้าไม่รู้อะไรเลย อยู่ต่อแค่จะเป็นภาระ นายวิ่งไปข้างหน้าต่อ ช่วยหาให้หน่อยว่ามีกำลังเสริมไหม ถ้ามีอย่าลืมเรียกมาช่วยผมด้วย”
ไม่ทันให้โก่วตั้นทันตั้งสติ เซี่ยเทียนหัวหาที่ซุ่มในป่าแล้ว นั่งยอง ๆ อยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ยกปืน 98K ที่แบกอยู่ขึ้น เล็งไปยังพวกหนูญี่ปุ่น
“ไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
เห็นโก่วตั้นยืนไม่ขยับ เซี่ยเทียนหัวต้องขู่เสียงดังออกไปหนึ่งครั้ง
“ครับ พี่เซี่ย ผมจะหากำลังเสริมให้เจอแน่ แล้วจะกลับมาช่วยพี่ให้ได้ พี่รอผมนะ”
ไม่เวียนหัวอีกต่อไป โก่วตั้นพยักหน้าแรง ๆ แล้ววิ่งไปทางตะวันตกเหมือนบ้าคลั่ง
เห็นโก่วตั้นไปแล้ว เซี่ยเทียนหัวก็วางใจได้ จริง ๆ แล้วก็ยังกังวลอยู่หน่อยว่าเขาจะยืนยันอยู่ต่อ พอตัวเองยิงพวกญี่ปุ่น จะดูแลเขาไม่ไหว
“งั้นก็ถึงเวลาโชว์ของผมแล้ว พร้อมดวลปืนกับผมหรือยัง พวกบากะ”
“รับภารกิจ”
เล็งกล้องขยายไปยังหน่วยหนูญี่ปุ่นที่ไล่ตามมา
หน่วยทั้งหมดมีประมาณสี่สิบคน ด้านหน้าสุดมีหนูญี่ปุ่นที่ต่างจากคนอื่นหนึ่งคน มีเครื่องหมายยศที่ต้นคอ พกดาบประจำตัว คงเป็นผู้บังคับบัญชาของพวกญี่ปุ่น
ดวงตาของเด็กยุคนี้ดีจริง ๆ ไกลขนาดนี้ยังมองเห็นจำนวนคนได้ เก่งกว่านักศึกษายุคปัจจุบันอย่างผมมาก
“งั้นก็เลือกเจ้านี่แหละ”
เซี่ยเทียนหัวเล็งเป้าไปยังศีรษะของผู้บังคับบัญชาญี่ปุ่น เผื่อระยะเผื่อเวลาไว้เล็กน้อย