นิ้วกดไกปืนลง
เป๊าะ!
พาดปืนกระแทกบ่าตามแรงสะท้อน เสียงปืนระเบิดออกกลางทุ่งกว้างที่ว่างเปล่า
เจ็ดร้อยเมตรจากจุดยิง ร่างสีเหลืองเปื้อนโคลนที่ปากหมู่บ้านโยกไปข้างหน้าสองก้าว แล้วหน้าลงพื้นล้มลง ไม่ขยับอีกเลย
คนแรก
เซี่ยเทียนหัวดึงสลักปืน ขัดกระสุนใหม่ แนบพาดกับกราม เลนส์ขยายของกล้องเล็งลูกศรไปที่เป้าหมายที่สองแล้ว
พวกทหารญี่ปุ่นที่เหลือในหมู่บ้านยังมัวตัวแข็งค้าง บ้างหันไปมองเพื่อนที่ล้มลง บ้างตะโกนร้องอะไรหวือหวา
นัดที่สอง
ล้มลงอีกคน
พวกตะวันออกประชาที่เหลือในที่สุดก็รู้ทัน กระจายตัวหาที่กำบังไปทั่ว
เสียงปืนดังก้องไปไกลบนแผ่นดินโล่ง พวกมันในหมู่บ้านจะบอกทิศทางที่กระสุนพุ่งมาไม่ได้เลย
เซี่ยเทียนหัวยิงต่อเนื่องหลายนัด จนแม็กกาซีนเปล่าเกลี้ยง
เขาล้วงแผงเสียบกระสุนออกจากถุงกระสุน อัดกระสุนห้านัดลงในครั้งเดียว รีดสลัก ขัดกระสุน ทั้งชุดใช้เวลาไม่ถึงสี่วินาที
นิ้วมือนิ่งคงที่จนตัวเขาเองยังแปลกใจ
ยิงสไนเปอร์ในเกมมาหลายพันชั่วโมง ความจำพวกนั้นจารึกลึกอยู่ในสมอง บวกกับพรสวรรค์สายสไนเปอร์ (ระดับเริ่มต้น) ตอนนี้เซี่ยเทียนหัวรู้สึกตัวเองแกร่งกว่าพ่อควายซะอีก
นัดที่หก
นัดที่เจ็ด
ลานหน้าหมู่บ้านมีศพพวกตะวันออกประชานอนเรียงกันแล้วเจ็ดศพ
ที่เหลือเริ่มวิ่งหลบเข้าบ้าน
มีตัวหนึ่งวิ่งช้า ถูกเซี่ยเทียนหัวตัดหน้าที่ประตู กระสุนเจาะผ่านต้นขา ร่างล้มลงแล้วยังคลานมุดเข้าข้างธรณีประตู
นัดที่สองเสริมเข้ากลางหลัง ไม่ขยับแล้ว
คนที่เก้าพยายามวิ่งหนีออกทางซอยหลังหมู่บ้าน
เซี่ยเทียนหัวปรับจุดเล็ง ลูกศรไล่ตามแผ่นหลังที่สั่นสะเทือน คำนวณจุดนำหน้าเผื่อครึ่งตัว
เสียงปืนดัง คนนั้นสะดุดเซไปหลายก้าวแล้วหัวดิ่งลงคูน้ำข้างทาง
คนที่สิบ
คนที่สิบเอ็ด
คนที่สิบสอง
กล้องเล็งกวาดผ่านหมู่บ้าน ไม่มีเป้าที่ขยับไหวแล้ว
เซี่ยเทียนหัวไม่รีบเก็บปืน ยกปืนสแกนซ้ำอีกสองรอบ ยืนยันว่าศพทุกศพไม่มีตัวขยับ
แล้วเขาก็เจอคนสุดท้าย
อีกคนหมกตัวอยู่หลังกำแพงดิน โผล่มาแค่ไหล่ข้างหนึ่งกับเท้า
เซี่ยเทียนหัวรอไปสองสามวินาที คนนั้นขยับนิด ไหล่โผล่ออกมามากขึ้น
เหวี่ยงนัดสุดท้ายเข้าใส่กำแพงดิน
กระสุนปืนไรเฟิล 7.92 มิลลิเมตร เจาะทะลุกำแพงดิน คนข้างหลังล้มลงทันที
【ภารกิจชั่วคราว: กำจัดทหารญี่ปุ่นในหมู่บ้าน (13/13) — สำเร็จ】
【รางวัลภารกิจ: ค่าฆ่า ×100 — โอนแล้ว】
กระสุนสิบสี่นัด
ตะวันออกประชาสิบสามศพ
เซี่ยเทียนหัววางปืน ใช้ความคิดเรียกแผนที่มุมมองรอบทิศออกมา
จุดแดงในบริเวณหมู่บ้านหายไปหมดแล้ว
เขาห้อยปืนขึ้นบ่า ตรวจถุงกระสุนอีกรอบ แล้วก้าวลงจากเนินดิน
ลมพัดกลิ่นไหม้เผาลอยมาเป็นระยะ ยิ่งใกล้หมู่บ้านเข้า กลิ่นยิ่งฉุน
ปากหมู่บ้านมีศพคนแรกที่เขายิงนอนตายอยู่
เซี่ยเทียนหัวก้าวข้ามศพ เดินเข้าไปต่อ
ภาพตรงลานกลางหมู่บ้านทำให้เขาแข็งค้างอยู่กับที่หลายวินาที อันนี้ไม่เหมือนในเกม ศพในเกมนอนแป๊บเดียวก็หายไป ไม่มีแมลงวันตอม ไม่มีกลิ่นที่ทำให้ลำคออึ้อึ้ขนาดนี้
บนพื้นนอนกองระเกะระกะหกสิบเจ็ดสิบศพ มีทั้งคนชรา ผู้หญิง เด็กเล็ก แผลบนตัวทุกคนเป็นโพรงดำสนิท เลือกแห้งซึมลงดินกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม
"เฮ้ย พวกอนาจารทั้งชุด!"
เซี่ยเทียนหัวฝืนบังคับสายตาให้ถอยออก แล้วไล่ตรวจบ้านในหมู่บ้านทีละหลัง
ยืนยันว่าไม่มีพวกตะวันออกประชาที่ยังหายใจ และไม่มีอะไรตกหล่น
ระหว่างเดินผ่านบ่อน้ำหลังหมู่บ้าน แผนที่มุมมองรอบทิศเด้งจุดเขียวขึ้นมากะทันหัน
อยู่ตรงข้างตัวเขาเนี่ย ฟังดูลึกพอตัวด้วย
เซี่ยเทียนหัวหยุดเท้า ก้มมองปากบ่อ
บ่อนี้อยู่หลังหมู่บ้าน ปากบ่อก่อด้วยหิน มีไม้กระโก้น้ำตั้งอยู่ข้างบน เชือกยังคานถังน้ำห้อยอยู่ เงยหน้าส่องลงไป มืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลย
จุดเขียวเพิ่งโผล่มาเมื่อครู่เอง
ตอนเข้าหมู่บ้านแผนที่ยังไม่มี
"มีคนอยู่ไหม?" เขาลดเสียงต่ำ ปืนยังเล็งตรงปากบ่อ
ไม่มีเสียงตอบ
ก้นบ่อมีเสียงน้ำเอ่อเล็กน้อย เหมือนบางอย่างขยับตัวในน้ำ
"พวกตะวันออกประชาตายหมดแล้ว ฉันคนหลงกั๋ว ออกมาได้แล้ว"
เงียบไปสองสามวินาที
แล้วกลางความมืดนั้นก็มีหัวคนลอยขึ้นมาช้า ๆ
เส้นผมเปียกปอนแนบแก้ม ใบหน้าสกปรกจนดูอวัยวะไม่ออก เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งเงยขึ้นมอง ดวงตานั้นมองหน้าเซี่ยเทียนหัวก่อน แล้วกวาดไปที่ปืนในมือกับเสื้อผ้าที่สวมอยู่
ตัดสินใจอยู่นาน
"ปีนขึ้นมาเร็ว" เซี่ยเทียนหัวถอยหลังหนึ่งก้าว เปิดพื้นที่ให้
เด็กคนนั้นเกาะรอยเท้าหินบนผนังบ่อ ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นมา
พอโผล่ถึงปากบ่อเท้าก็เผลอไหล เซี่ยเทียนหัวยื่นมือคว้าแขนแล้วดึงร่างนั้นขึ้นมาทั้งตัว
เด็กชายวัยกำลังโต
เบาจนไม่เป็นท่า ยกขึ้นมาได้ทั้งตัวเลย
มันนั่งแฟบอยู่บนขอบบ่อ เปียกโชกทั้งตัว เสื้อผ้าแนบเนื้อ ผอมจนซี่โครงโผล่ทีละซี่
ไม่รู้แช่ในน้ำมานานแค่ไหน ริมฝีปากม่วงคล้ำ สั่นงัวเงียทั้งตัว
"ใต้บ่อมีแค่เจ้าคนเดียวเหรอ?"
เด็กพยักหน้า สั่นไปสักพัก แล้วเอ่ยเสียงแหบซ่า "ผมชื่อโก่วตั้น"
"คนอื่นล่ะ?"
โก่วตั้นไม่พูด
ดวงตาหันไปทางลานกลางหมู่บ้าน แล้วก็นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น
เซี่ยเทียนหัวตามสายตามองไป แล้วก็แอบสาปแช่งตัวเองเบา ๆ ว่าโง่จริง ๆ
"เจ้าซ่อนอยู่ในบ่อมานานแค่ไหนแล้ว?"
"ตอนเช้า…พวกมันมาตอนเช้า"
เสียงโก่วตั้นสะดุดตอด ๆ "บังคับให้คนทั้งหมู่บ้านมารวมกันที่ลาน บอกว่าจะตามหาใครสักคน ถามอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ถามไม่ออกก็…"
พูดไม่จบ ริมฝีปากก็เริ่มสั่นอีกครั้ง
เซี่ยเทียนหัวมองรอบ ๆ แล้วย่อตัวลงควานในศพตะวันออกประชาข้าง ๆ หยิบขนมแห้งได้หนึ่งห่อ แบ่งให้โก่วตั้นหนึ่งชิ้น
โก่วตั้นรับไป มองแวบหนึ่ง ไม่รีบกิน
น้ำตาอาบเพิ่งจะไหลออกมาตอนนี้เอง รื้นลงมาตามใบหน้าสกปรกเป็นสองทางขาวสะอาด
เซี่ยเทียนหัวลุกขึ้น ห้อยปืนไว้ข้างหลัง ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ปล่อยให้มันอยู่คนเดียวสักตรีบก่อนดีกว่า
แล้วเริ่มเก็บกู้สมรภูมิ
ศพพวกตะวันออกประชาสิบสามศพกระจายอยู่ทั่วหมู่บ้าน
เขาควานทีละศพ เก็บปืนไรเฟิลได้หกกระบอกที่ยังใช้ได้ พวกไทป์ 38 ทั้งหมด ยังลื่นไหลดี แค่ดาบปลายปืนถูกถอดไปหลายเล่ม ส่วนกระสุนรวม ๆ กันได้ไม่ถึงสองร้อยนัด
ระเบิดมือสามลูก รุ่นไทป์ 97 ของทัพญี่ปุ่น ใส่ถุงผ้าใบ ไส้จุดสมบูรณ์
ปืนกลไทป์ 11 หนึ่งกระบอก กล่องกระสุน ลำกล้องสำรองครบ ดูแลรักษามาดีพอสมควร
ขนมแห้งกับกระติกน้ำเก็บได้พอประมาณ ไฟแช็กหนึ่งอัน บุหรี่ครึ่งซอง
ยังเจอถุงเงินเยนอยู่กับศพตะวันออกประชาตนหนึ่ง ธนบัตรโรงพยาบาลสงครามกับเหรียญผสมกัน ชั่งน้ำหนักดูแล้วไม่น้อย
ของทุกชิ้นเก็บเข้าคลังเก็บของหมด วางเรียงเป็นระเบียบ
สิบลูกศานย์เมตรไม่กว้าง แต่ใส่ของพวกนี้เหลือเฟือ
ขนมแห้งกับน้ำแยกไว้ตำแหน่งที่หยิบง่ายที่สุด ส่วนอาวุธกับกระสุนกองไว้มุมหนึ่ง
เก็บของเสร็จ ดวงอาทิตย์ยังอยู่เหนือศีรษะพอดี แดงกระพริบตาขุ่น
เซี่ยเทียนหัวเดินกลับไปที่บ่อน้ำ โก่วตั้นกินขนมแห้งหมดแล้ว ตายังบวมอยู่ แต่ตัวไม่สั่นแล้ว
"ที่บ้านยังมีใครอีกไหม?"
"ไม่มีแล้ว" โก่วตั้นก้มหน้าลง
เซี่ยเทียนหัวกวาดสายตารอบตัวแล้วก็เงียบไป แผลใจที่เพิ่งโดนเข้าอย่างจังเลยแฮะ พูดน้อย ๆ ก็ดี "งั้นมีญาติอื่นอีกไหม?"
"มีป้าคนหนึ่ง"
เสียงโก่วตั้นยังแหบอยู่ "อยู่หมู่บ้านเหอซี เดินครึ่งวันก็ถึง"
เซี่ยเทียนหัวฟังจบก็ลุกขึ้นตบมือ
"งั้นเป๊ะเลย ไปกัน"
โก่วตั้นเงยหน้ามองเขา "ไปไหน?"
"บ้านป้าเจ้าไง"
โก่วตั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ตัวเท่าไหล่ของเซี่ยเทียนหัวพอดี ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนต้นอ้อที่ยังไม่โตเต็มที่ ขากางเกงเปียกแนบขา เท้ามีรองเท้าข้างเดียว
เซี่ยเทียนหัวมองแวบหนึ่ง แล้วเดินไปที่ศพตะวันออกประชาตนหนึ่ง แกะรองเท้าคู่หนึ่งส่งให้
ใหญ่ก็ใหญ่หน่อย โก่วตั้นอัดผ้าเป็นแผ่นรองลงไป ก็เดินได้อย่างหวือหวา
【ติ๊ง! เปิดภารกิจเสริม】
【ภารกิจเสริม: คุ้มกันโก่วตั้นไปส่งบ้านป้า】
【รางวัลภารกิจ: ค่าฆ่า ×500】
เซี่ยเทียนหัวที่เดินนำอยู่หยุดครู่หนึ่ง ภารกิจคุ้มกัน? แถมรางวัลยังเยอะกว่ายิงพวกตะวันออกประชาอีก มั่วอะไรเนี่ย รับ
พอมาถึงปากหมู่บ้าน เซี่ยเทียนหัวก็หยุดเท้า เงยหน้ามองย้อนหลังไปหนึ่งครั้ง
ลานกลางหมู่บ้านยังมีศพชาวบ้านนอนอยู่
เขาไม่มีแรงพอจะขุดหลุมฝังพวกเขา และเวลาก็ไม่พอ
"นี่…พี่"
โก่วตั้นพูดขึ้นกะทันหัน "ขอบคุณนะ ที่…ช่วยพวกเขาแก้แค้น"
เซี่ยเทียนหัวไม่ตอบ
เขาจัดปืนบนบ่าให้เรียบร้อย หันหลังแล้วเดินตามทางลูกรัง โก่วตั้นเดินตามข้างหลัง ก้าวสูงก้าวต่ำ เท้าหน้าทางยืดยาวไปเรื่อย ๆ
ลมพัดผ่านหญ้าแห้งริมทาง ส่งเสียงร่อนเบา ๆ
โก่วตั้นเดินติดข้างหลังสุด ต้องวิ่งเหยาะถึงจะตามทัน
ก่อนมืดค่ำ ทั้งสองต้องเดินให้ไกลกว่านี้