แสงแดดยามเช้าทะลุผ่านชั้นเมฆ ทาสีทองอ่อนๆ ให้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่เต็มไปด้วยบาดแผล
บริเวณปากทางที่กำแพงพังทลาย เสินเอี๋ยนกำลังสั่งการให้ผู้คนใช้ตู้คอนเทนเนอร์และแผ่นเหล็กที่ทิ้งไว้มาอุดช่องว่างชั่วคราว
จางอู่ยืนคอยให้คำแนะนำอยู่ข้างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าโครงสร้างมั่นคงพอ
โจวอี้กับชายหนุ่มแข็งแรงอีกหลายคนรับหน้าที่ขนของหนัก เหงื่อชุ่มแผ่นหลัง แต่สีหน้าของทุกคนแม้จะเหนื่อยล้าแต่ก็รู้สึกอุ่นใจ
“ทางนี้ อีกนิดซ้าย! เอาปูนมาอุดรอยแตกให้มิด!” เสินเอี๋ยนตะโกน เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
หลังจากวุ่นวายมาทั้งเช้า ช่องโหว่หลักๆ ของการป้องกันก็ถูกอุดชั่วคราว
แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็เพียงพอที่จะกันซอมบี้ภายนอกไม่ให้เดินเล่นเข้ามาได้ง่ายๆ
ภายในห้องอาหาร กลิ่นหอมของอาหารที่ไม่ได้กลิ่นมานานฟุ้งกระจาย
หลินเยวี่ยสวมผ้ากันเปื้อนลายเป็ดเหลืองการ์ตูนที่แกไปค้นเจอมาจากไหนไม่รู้ กำลังช่ำชองในการพลิกตะหลิว
กระทะเหล็กใบใหญ่ในมือเขาดูมีชีวิตชีวา พลิกไปพลิกมาอย่างคล่องแคล่ว มันฝรั่งก้อนกับเนื้อวัวในหม้อสะท้อนแสงไฟ เคลือบด้วยซอสสีน้ำตาลน่าทาน
ทั้งที่คืนก่อนไม่ได้พักผ่อนเท่าไหร่ แต่เขากลับยังสดชื่น หรือจะพูดได้ว่าเขาตื่นเต้นเกินไปหน่อย
ในกลุ่มผู้รอดชีวิต ผู้หญิงที่เคยเป็นแม่บ้านหลายคนก็ไม่ยอมอยู่นิ่ง อาสาเข้ามาช่วย
ด้วยความช่วยเหลือของพวกเธอ อาหารฉลองชัยมื้อใหญ่ก็ถูกจัดเตรียมออกมาจากวัตถุดิบในห้องเย็น
มีสตูเนื้อมันฝรั่ง ซี่โครงหมูอบน้ำตาล กะหล่ำปลีเปรี้ยวเผ็ด ไก่ตุ๋นหม้อดิน และซุปไข่สาหร่ายร้อนๆ ถูกวางเรียงบนโต๊ะยาวในห้องอาหาร
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะยาว ไม่มีความเก้กังหรือความหวาดกลัวเหมือนตอนมาใหม่ๆ อีกต่อไป บรรยากาศคึกคัก
เจ้าเฉิงอุ้มลูกสาว ค่อยๆ เป่าช้อนซุปให้เย็น ภรรยานั่งยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่ข้างๆ
อู๋กัง เฉียนจิ้น และหน้าใหม่อีกสองสามคน ยกเบียร์ขึ้นคารวะจางอู่กับหลินเยวี่ยอย่างเก้กัง พูดขอบคุณตะกุกตะกัก
เสินเอี๋ยนกับซูวานนั่งอยู่ด้วยกัน มองภาพที่อบอุ่นตรงหน้า ใบหน้าก็เผยรอยยิ้ม
ไม่ว่าจะอย่างไร ที่พักพิงแห่งนี้ก็ผ่านพ้นหายนะครั้งนี้มาได้อย่างโล่งอก
...