การต่อสู้จบลงชั่วคราว แต่งานของผู้คนยังอีกยาวไกล
ในเวลานี้ เขตรอบนอกของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์รุ่งอรุณเต็มไปด้วยความเสียหายยับเยิน
ซากศพไหม้เกรียมทับถมกันเป็นภูเขา หลุมกระสุนดำคล้ำขรุขระ เสาไฟฟ้าที่หักโค่นและกำแพงที่พังทลาย ต่างกำลังบอกเล่าอย่างเงียบงันถึงความดุเดือดของการต่อสู้เมื่อไม่นานมานี้
"ชุดที่หนึ่ง ทุกคนตามข้าไป ศพไปรวมกันที่หลุมเผาศพหมายเลขสาม เร็วเข้า!"
เสียงของจางอู่แหบพร่า แต่ยังคงมั่นคงและมีพลัง
"รับทราบ!"
จางอู่นำสมาชิกทีมปฏิบัติการชุดที่หนึ่ง รีบลากซากศพที่ขาดวิ่นไปทีละร่าง แล้วโยนลงในหลุมขนาดใหญ่ที่ขุดขึ้นมาชั่วคราว
รถแบนดัดแปลงสามคันวิ่งไปมาอย่างไม่ขาด แต่ละเที่ยวก็เต็มคันรถ
โจวอี้ขับรถโฟล์คลิฟท์ งาเหล็กเสียบเข้าไปในกองศพ ทำซ้ำกลไกการขนถ่ายโดยไม่รู้สึกอะไร
เขาไม่อยากนับแล้วว่ามีอยู่กี่ศพ
"เฮ้ย! กลิ่นนี้..." เขาบ่นพึมพำ แล้วเหยียบคันเร่งเต็มแรง
ควันดำพุ่งทะยานพร้อมกลิ่นเหม็นคลื่นไส้ขึ้นสู่เบื้องบน นำมาซึ่งการพักผ่อนครั้งสุดท้ายแก่ศพเหล่านี้
อีกด้านหนึ่ง หลินเยวี่ยกำลังนำคนชุดที่สอง ทำตัวเหมือนกลุ่มคนเก็บขยะผู้ขยันขันแข็ง เก็บซากโดรนท่ามกลางทะเลเลือดและภูเขาซากศพ
"ระวังหน่อย! แกนพลังงานของ 'ผึ้งงาน' ตัวนั้นดูเหมือนจะยังไม่ระเบิด น่าจะช่วยได้!"
"ปีกของ 'มีดยาวฟ้า' ลำนี้หัก ทำเครื่องหมายไว้ เดี๋ยวลองใช้เครื่องมือซ่อมแซมดูด้วย!"
พวกเขาอย่างระมัดระวังขนย้าย 'สมบัติ' ที่ยังพอช่วยชีวิตได้เหล่านี้กลับฐานที่มั่น พวกเขารู้ดีกว่าคนอื่นว่าสิ่งก่อสร้างเหล็กกล้าเย็นชาเหล่านี้มีประโยชน์มากแค่ไหน
นอกจากนี้ พวกเขายังต้องรับผิดชอบไปเก็บฝูงโดรนที่ไล่ตาม 'เจ้าแห่งคฤหาสน์สูง' จนพลังงานหมดแล้วต้องบินกลับ โชคดีที่ตราบใดที่ไม่ส่งเสียงดัง ซอมบี้จะไม่สนใจโดรน
ไม่อย่างนั้น การไล่ล่าครั้งนี้ก็จะแลกมาด้วยราคาที่แพงเกินไปจริง ๆ
[กำลังคำนวณอัตราความเสียหาย...]เสียงของหลิงอวี้ดังขึ้นจากบัตรประจำตัว [ฝูงโดรนที่เหลือ 3,783 ลำ รวมฝูงโดรนที่เสียหายทั้งหมด 4,219 ลำ ประมาณ 30% ที่ซ่อมแซมได้]
หลินเยวี่ยเจ็บใจจนกัดฟัน "เสียหายหนักมาก!"