กำแพงโค้งสีทองเข้มทอดข้ามภูเขาสองฟากฝั่ง ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า สงบนิ่งอยู่ตรงหน้าผู้คนทั้งหลาย มั่นคงแกร่งสกัดกั้นน้ำในอ่างเก็บน้ำไว้
ทุกอย่างราวกับปาฏิหาริย์ ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ตะลึงจนแทบพูดไม่ออก สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
[อันนี้...คือสิ่งที่ผมเพิ่งค้นพบ ที่จริงที่นี่ก็เป็น...]เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันสุภาพของหลิงอวี้ดังขึ้น กำลังพยายามเรียบเรียงคำอธิบายที่สมเหตุสมผล
"ฐานทัพสำรองเทคโนโลยีลับสุดยอด ใช่ไหม!"
เสินเอี๋ยนยกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ปนเปื้อนฝุ่นบนหน้าผากและแก้ม น้ำเสียงตื่นเต้นขัดจังหวะการมั่วน้ำของหลิงอวี้ที่กำลังเค้นความคิด
ดวงตาของเธอภายใต้แสงสะท้อนของกำแพงสีทองเข้ม สว่างจ้าอย่างน่าประหลาด กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราวกับเป็นเรื่องปกติ
"เมื่อกี้เสี่ยงจริงๆ! โชคดีที่นายเปิดใช้มาตรการฉุกเฉินนี้ทันเวลา!"
"ใช่ ไม่ผิดแน่! โรงไฟฟ้านิวเคลียร์มีเทคโนโลยีซ่อนเร้นมากมาย เขื่อนหยวนเจียงที่เป็นวิศวกรรมขนาดใหญ่แบบนี้จะมีที่เก็บสำรองคล้ายๆ กันก็เป็นเรื่องปกติ!"
โจวอี้ที่อยู่ใกล้เขื่อนเช่นกัน เพิ่งจะตั้งสติได้จากอาการมึนงง มองเขื่อนใหญ่หลังใหม่แล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง "ใช่! พี่จ้วงเซิง โชคดีที่นายเปิดใช้..."
['น้ำตาสวรรค์' ศูนย์กลางวิศวกรรมชลศาสตร์เหนือวิกฤต]หลิงอวี้ฉวยโอกาสให้ชื่อตามระบบ
"ใช่! 'น้ำตาสวรรค์' นี่แหละ! ชื่อนี้ รูปร่างนี้ เท่มาก!" โจวอี้ตื่นเต้นยกกำปั้นโบกไปมา
จากนั้น ท่ามกลางความดีใจที่รอดตายและความเกรงขามต่อปาฏิหาริย์ตรงหน้า ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ต่างก็พากันชื่นชมตาม
ไม่ต้องสนใจว่ามันจะขัดหลักวิทยาศาสตร์หรือไม่ โลกนี้มีซอมบี้แล้ว เอเลี่ยนมาก็ไม่แปลก
ยังไงก็ตาม สิ่งที่เรียกว่า "น้ำตาสวรรค์" นี้ช่วยชีวิตทุกคนไว้ มันก็เป็นของดี
เห็นปฏิกิริยาของผู้คนเช่นนี้ หลิงอวี้ก็ระบายไอน้ำออกมา ดูเหมือนไม่ต้องให้เขาอธิบายอะไรเพิ่มแล้ว
หลังเสียงอึกทึกครึกโครม ผู้รอดชีวิตที่ตึงเครียดก็ปล่อยวางลงอย่างสิ้นเชิง