"หมอกหนา!?"
แทบจะในพริบตา สีหน้าของเจิ้งไห่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เปลี่ยนไปทันที
เขาที่เคยอยู่ในที่หลบภัยอรุณรุ่งมาหลายวัน รู้ดีเกินไปว่าหมอกหนาหมายถึงอะไร
เหล่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างในนั้นไม่ใช่คนดีอะไรเลย แถมยังมีความสามารถอันตรายที่ทำให้คนกลายพันธุ์อีกด้วย
ส่วนหลี่ติ้งกั๋ว หัวหน้ากองพันเก่าที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน พอได้ยินคำว่า "หมอกหนา" รูม่านตาก็หดเกร็งลงทันทีเช่นกัน
แม้เขาไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง แต่ในรายงานที่เจิ้งไห่เพิ่งทำไปเมื่อครู่ มีการบรรยายถึงปรากฏการณ์นี้ไว้อย่างละเอียดเป็นจุดสำคัญจริงๆ
ในตอนนั้น เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย สั่งการทันที: "ทุกคนรวมพลด่วน! ทิ้งค่ายพักแรม ย้ายไปที่ตำแหน่งเตรียมพร้อมทางฝั่งตะวันออก! เร็วเข้า!"
คำสั่งถูกปฏิบัติอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงสิบนาที ฐานทัพชั่วคราวทั้งหมดก็อพยพเสร็จสิ้น เหลือเพียงเต็นท์ที่รกร้างวุ่นวายปลิวไสวในสายลมยามราตรี
ขบวนรถแล่นเร็วบนถนนที่ขรุขระ จนกระทั่งออกมาได้ไกลกว่าสิบกิโลเมตร มาถึงบริเวณใกล้ด่านเก็บค่าผ่านทางด่วนที่ขอบตะวันออกเฉียงใต้ของเขตเมืองลี่ซาน จึงถือว่าหลุดพ้นจากเขตหมอกที่กำลังแผ่ขยายอย่างรวดเร็วนั้นได้อย่างสิ้นเชิง
ทุกคนหันกลับไปมอง เห็นว่าทิศทางที่มาจาก ใจกลางเมืองลี่ซานทั้งเมืองถูกหมอกหนาสีขาวนวลกลืนหายไปแล้ว มองเห็นได้เพียงโครงร่างของตึกบางส่วนเลือนราง
ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน หมอกกลิ้งม้วนไม่หยุดนิ่ง ประหนึ่งลมหายใจที่พ่นออกจากสัตว์ร้ายยักษ์ ภายในนั้นยังมีเสียงหอนแหลมที่ทำให้ใจสั่นประปรายดังมาเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงความไม่ธรรมดาของมัน
เจิ้งไห่ยืนอยู่บริเวณขอบเขตหมอก มองดู "เครื่องกั้นสัญญาณ" ที่ข้อมือของตัวเอง ตัวเลขบนนั้นขึ้นถึง "ระดับหนึ่ง-52" แล้ว และยังเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ
"นี่หมายความว่าอะไร?" หลี่ติ้งกั๋วถามเสียงเรียบ
[นี่หมายความว่าสิ่งกลายพันธุ์ข้างในน่าจะเป็นระดับสาม และเป็นระดับสามที่ค่อนข้างแข็งแกร่งด้วย หรืออาจเป็นไปได้ว่ามันเหนือระดับสามด้วยซ้ำ]
น้ำเสียงของหลิงอวี้ก็จริงจังขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน ขอบเขตหมอกนี้กว้างใหญ่เกินกว่าระดับของ "เจ้าแห่งคฤหาสน์สูง" ของไห่รุยชีวภาพก่อนหน้านี้เสียอีก