ไฟในโรงอาหารของเขตซีค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง
หลิงอวี้เปิดไฟทุกดวงที่ยังใช้งานได้ ปิดไฟฉุกเฉินสีแดง แล้วเปลี่ยนเป็นแสงขาวปกติ
ที่แห่งนี้เดิมเป็นโรงอาหารของพนักงาน โต๊ะยาว ถาดสแตนเลส บนผนังยังติดโปสเตอร์เก่า ๆ เขียนว่า "รณรงค์กินให้หมดจาน"
เสินเอี๋ยนมาถึงที่นี่ก่อน เพราะเมื่อมีมืออาชีพเข้ามาร่วมจัดการเรื่องซอมบี้แล้ว เธอก็ไม่รู้จะช่วยอะไรได้มากนัก
เลยไม่ไปเพิ่มความวุ่นวาย รออยู่ที่โรงอาหารเพื่อรอพบกับคนอื่นแทน
และที่พูดตามตรง สมมติไม่มีทางเลือกจริง ๆ เธอก็ไม่กลัวที่จะสู้กับซอมบี้ตัวต่อตัวหรอก
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีความกดดันทางใจเลย
อันที่จริง ตลอดที่ผ่านมาเธอแทบจะฝืนตัวเองให้ไปต่อด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดล้วน ๆ
ตอนนี้มีคนมาช่วย เธอก็โล่งอกจริง ๆ
เธอนั่งแผ่อยู่บนเก้าอี้ จนกระทั่งอีกสามคนปรากฏตัว เธอถึงกลับมาเกร็งอีกครั้ง
[วางใจได้ พวกเราคือพวกเดียวกัน]
หลิงอวี้พิมพ์ข้อความบนหน้าจอในโรงอาหาร
[เสินเอี๋ยน เธอคือผู้รอดชีวิตอีกคนที่ฉันพูดถึง]
[แล้วสามคนนี้คือ จางอู่ หลินเยวี่ย และซูวาน]
[ทหารสองคน กับอีกหนึ่ง...เอ่อ...สายงานวิจัย]
ทั้งสี่คนต่างจ้องมองกันและกัน
จางอู่ทักทายก่อน: "เอ่อ...สวัสดีครับ ผมคือจางอู่ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
เสินเอี๋ยนพยักหน้าตอบกลับ: "เสินเอี๋ยน นักศึกษาใหม่มหาวิทยาลัยหยวนเจียง"
"วันนี้ควรจะเป็นวันเปิดเทอมวันแรก...ผลปรากฏว่า...พวกคุณก็รู้"
"เฮ้อ!" ซูวานถอนหายใจอย่างเห็นใจ "นี่มันชีวิตมันไม่แน่นอนจริง ๆ นะ!"
ประโยคเดียว ทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาร่วมกัน
ส่วนหลินเยวี่ยมองเสินเอี๋ยนด้วยสายตาประเมิน ขยี้หัว แล้วพูดด้วยความชื่นชม: "งั้น...เมื่อก่อนนี้ก็คือคุณ...ที่แก้วิกฤตของโรงไฟฟ้าแห่งนี้ได้งั้นเหรอ? เก่งมาก!"
เสินเอี๋ยนรู้สึกเขินขึ้นมาทันที รีบโบกมือปฏิเสธ ยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่เท่าไหร่หรอก ก็แค่ปิดวาล์วอะไรประมาณนั้น มีจ้วงเซิงช่วย ก็ไม่ยาก"
ระหว่างที่พูดคุยกัน บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงในที่สุด