โรงอาหารเขตซี ฟ้าสางพอดี
จากครัวเล็ก ๆ กลิ่นอาหารหอมอบอวลออกมาแล้ว
หลินเยวี่ยกำลังฮัมเพลงไม่เป็นทำนอง โรยเกลือเม็ดเล็ก ๆ ลงในหม้อโจ๊กเนื้อ
"ทานข้าวได้แล้ว!"
เสียงของเขาทำลายความเงียบสงบยามเช้า
อาหารเช้าง่าย ๆ คือโจ๊กเนื้อกับบิสกิตอัดแน่น
แต่อาหารร้อน ๆ ยังทำให้คนทั้งสี่ที่นั่งรอบโต๊ะอาหารตาสว่างขึ้นมาได้
แต่น่าเสียดาย หลิงอวี้จำต้องทำลายบรรยากาศผ่อนคลายของพวกเขา
[อรุณสวัสดิ์ ทุกคน]
[แต่ขอโทษที ผมมีข่าวร้ายจะบอก พวกคุณ เมื่อคืนมีเรื่องเกิดขึ้น]
เสียงของหลิงอวี้ดังออกมาจากลำโพงจอภาพบนผนัง พร้อมด้วยคุณภาพเสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์อย่างชัดเจน
จากนั้น เขาก็ดึงภาพถ่ายความร้อนที่ยามเฝ้าระวังหมายเลขหนึ่งจับได้เมื่อคืนนี้ออกมาแสดง
เงาตัวหนึ่งมัว ๆ คล้ายแมงมุมที่ก่อตัวจากเปลวไฟ นอนหมอบอยู่ที่จุดอับสายตาของกล้องวงจรปิดบนกำแพง
หลินเยวี่ยเพิ่งยัดบิสกิตเข้าปากก็หยุดชะงัก ตาเบิกกว้างแทบถลน
"บ้าเอ๊ย... นี่มันตัวอะไรวะ? แมงมุมกลายพันธุ์? อุณหภูมินี่หลายร้อยองศาแล้วมั้ง? มันทำได้ยังไงกัน?"
"มันไม่ได้พยายามเข้ามาในโรงงาน" หลิงอวี้พูดต่อ "เวลาประมาณตีสี่ มันก็จากไป สัญญาณความร้อนหายไปในป่าบนภูเขาทางฝั่งตะวันออก"
จางอู่สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาวางช้อนลง สายตากวาดไปมาระหว่างจอภาพกับแผนที่
"ขนาดตัวมันประมาณเท่าไร?"
[จากช่วงการแผ่รังสีความร้อนและสัดส่วนกับกำแพง ประเมินว่าเมื่อกางขาเต็มที่ เส้นผ่านศูนย์กลางอาจเกินสามเมตร]
สามเมตร
ตัวเลขนี้ทำให้อากาศในโรงอาหารเย็นลงไปหลายองศา
ทุกคนแอบดีใจอยู่ลึก ๆ ที่กำแพงรอบโรงไฟฟ้าสูงพอ ไม่เช่นนั้นมันแค่ยืดขาเหยียบเข้ามาก็ถึงแล้ว
"เป็นไปไม่ได้!" ซูวานสีหน้าซีดเผือด กลับมาแสดงสีหน้าไร้ซึ่งความปรารถนาในชีวิตอีกครั้ง "อุณหภูมิร่างกายเกินจุดเดือดของน้ำ แล้วอะไรที่ไหลอยู่ในตัวมันล่ะ? ลาวาหรือไง?"
"โคตรจะบ้า! เอนไซม์อะไรจะทนอุณหภูมิสูงขนาดนั้นแล้วยังทำงานได้!"
เธอทนไม่ไหว คว้าผมตัวเองเขย่า จนผมที่เพิ่งหวีเสร็จไม่นานปั่นป่วนไปหมด
"พระเจ้า! ฉันกำลังอยู่ในโลกแบบไหนกันเนี่ย!"
"เราควรเสริมกำแพงให้สูงขึ้นอีกดีไหม?" เสินเอี๋ยนกำช้อนแน่น น้ำเสียงตึงเครียด "เจ้าพวกนี้มันจะกลับมาอีกไหม?"