“ตูม——”
เสียงระเบิดกึกก้องจนแก้วหูแทบแตกดังสนั่นเหนือถนนบริเวณชานเมืองหลงเฉิง
เปลวไฟร้อนระอุพัดพากลิ่นเนื้อไหม้เหม็นคาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สิ่งกลายพันธุ์ร้อยตาขนาดมหึมาถูกจรวดถล่มจนแหลกเป็นเศษเนื้อกระจายเกลื่อนฟ้า
กู้ฉางชวนนั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารของรถบัญชาการ มองกลุ่มควันดำที่ลอยสูงอยู่เบื้องหลัง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มสะใจ
ก้อนเนื้อขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยดวงตาแบบนั้น ใครจะอดใจไม่ยิงไหวกันล่ะ?
ขบวนรถกำลังเร่งความเร็วเต็มกำลังเพื่อออกจากหลงเฉิง
ตลอดสองวันที่ผ่านมา พวกเขาใช้ห้างเลอโก้วเป็นฐานทัพชั่วคราว กวาดล้างพื้นที่รอบนอกเขตเมืองชั้นในของหลงเฉิงจนทั่ว
กำจัดซอมบี้เร่ร่อนหลายพันตัว กวาดเสบียงที่ยังเหลืออยู่จากซูเปอร์มาร์เก็ตเครือขนาดใหญ่สามแห่ง แล้วยังช่วยผู้รอดชีวิตที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังออกมาจากซอกมุมต่าง ๆ ได้อีกกว่า 80 คน
เมื่อรวมกับเด็ก ๆ ก่อนหน้านี้และผู้รอดชีวิตกลุ่มที่ผ่านการคัดกรองแล้ว จำนวนคนที่ร่วมเดินทางในขบวนรถก็ใกล้แตะหลักพัน
นี่ถึงขีดจำกัดด้านส่งกำลังบำรุงของขบวนรถเบาที่พวกเขามีแล้ว
“ลูกพี่ มือคุณยังมีไอเย็นออกมาเลยนะ” อาฮ่าวพูดพลางหมุนพวงมาลัย ก่อนเหลือบมองมือซ้ายของกู้ฉางชวนที่วางอยู่ตรงขอบหน้าต่าง
มีเกล็ดน้ำแข็งบางเฉียบปกคลุมอยู่ ไอเย็นแผ่ซ่านออกมาเป็นระยะ
กู้ฉางชวนก้มมองนิ้วมือทั้งห้าที่ขยับเข้าออกเล็กน้อย เกล็ดน้ำแข็งก็แตกกระจายร่วงลงมา
“ไม่เป็นไร ฉันแค่กำลังทดลองอยู่” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ตั้งแต่คราวที่พลังน้ำแข็งปะทุขึ้นอย่างกะทันหันที่ห้างเลอโก้ว จนแช่แข็งศพที่กลายพันธุ์ตัวนั้น เขาก็พบว่าพลังพิเศษซึ่งเดิมอ่อนแออยู่ในร่างพลันเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อก่อนเขาทำได้แค่เคลือบคมดาบด้วยน้ำแข็งบาง ๆ แต่ตอนนี้กลับแช่แข็งซอมบี้ธรรมดาได้แล้ว
แน่นอนว่าหลังแช่แข็งเสร็จ เขาก็หมดแรง แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ นับว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ทีเดียว
“นี่มันเหมือนฝึกกล้ามเนื้อจริง ๆ ยิ่งฝึกยิ่งแข็งแกร่งขึ้นสินะ?” อาฮ่าวถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“เห็นไหม!” กู้ฉางชวนยืดอกขึ้นมาทันที “ฉันบอกแล้วไงว่าการฝึกทุกวันได้ผล พวกนายก็ยังไม่เชื่อ!”