ตึกห้างเจียรุ่ย ประตูหน้าชั้นหนึ่ง
รถบรรทุกสามคันจอดเป็นรูปตัวพิณอยู่บนลานจอดหน้าทางเข้า เครื่องยนต์ยังไม่ได้ดับ
ฝูง "ผึ้งทหาร" บินเป็นวงครึ่งวงกลมป้องกันอยู่กลางอากาศ ลำแสงเลเซอร์เก็บเกี่ยวซอมบี้ที่หลั่งไหลมาจากถนนโดยรอบอย่างไม่หยุดหย่อน
ศพไหม้เกรียมบนลานจอดทับถมกันเป็นชั้น กลิ่นเหม็นไหม้ของโปรตีนลอยคลุ้งไปทั่ว
จางอู่กระโดดลงจากรถ แหงนหน้ามองตึก
ห้างเจียรุ่ย สิบสองชั้น
ผนังอาคารสีเทาขาวเต็มไปด้วยเนื้อเยื่อสีแดงเข้มที่เลื้อยคลาน หนาแน่นเป็นพิเศษตั้งแต่ชั้นห้าลงมา เส้นใยที่เต้นเป็นจังหวะราวกับเส้นเลือดที่งอกออกมาจากตัวตึก กำลังหดตัวช้า ๆ อย่างมีระเบียบ
"จ้วงเซิง ข้างในเป็นยังไงบ้าง?"
[ชั้นหนึ่งถึงหกซอมบี้หนาแน่นมาก ประมาณสี่ร้อยตัวขึ้นไป ทางขึ้นชั้นเจ็ดถูกปิดตาย จากชั้นเจ็ดขึ้นไปถึงชั้นบนสุดค่อนข้างปลอดภัย แหล่งความร้อนของผู้รอดชีวิตกระจุกอยู่ที่ชั้นเจ็ดและชั้นบนสุด]
[เส้นทางแนะนำ: บุกขึ้นบันไดหนีไฟไปชั้นเจ็ด หุ่นยนต์ยามเป็นแนวหน้า]
จางอู่หันกลับ มองสำรวจสมาชิกทั้งยี่สิบเจ็ดคนที่เข้าแถวเตรียมพร้อมแล้ว
"หน่วยหนึ่งตามฉันขึ้นไป หน่วยสองยึดทางถอยชั้นหนึ่ง หน่วยสามอยู่เฝ้ารถ"
"รับทราบ!"
หุ่นยนต์ยามสองตัวผลักประตูใหญ่ออกก่อน ลำแสงเลเซอร์เล็งเป้าจากปากกระบอกสว่างขึ้นในความมืด
ภายในตึกเลวร้ายกว่าที่เห็นจากภายนอก พื้นชั้นหนึ่งของห้างแทบถูกเนื้อเยื่อปกคลุมทั้งชั้น เหมือนเหยียบลงบนพรมเนื้อนุ่ม ๆ ทุกก้าวที่เหยียบลงไปมีเสียง "ฉ่ำ" เหนียวหนืดดังออกมา
ชั้นวางของล้มระเนระนาด สินค้ากระจัดกระจายเต็มพื้น บนนั้นเต็มไปด้วยร่างแหเนื้อสีแดงเล็ก ๆ
"ปัง! ปัง! ปัง!"
หุ่นยนต์ยามเปิดฉากยิง กระบอกปืนหกกระบอกพ่นไฟออกมาพร้อมกัน เสียงปืนใสกังวานดังก้องเป็นจังหวะต่อเนื่อง
กระสุนเทลงมาเหมือนฝนหนัก กวาดล้างฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาล้มตายเป็นแถว
ซอมบี้ชั้นหนึ่งดูเหมือนจะตอบสนองช้าอย่างผิดปกติ ส่วนใหญ่นอนหมอบอยู่กับพื้นเนื้อเยื่อ เหมือนกำลังกินอาหาร เหมือนกำลังจำศีล
จนกระทั่งเสียงปืนและเสียงฝีเท้าปลุกพวกมันให้ตื่น จึงส่งเสียงคำรามแล้วลุกขึ้นพุ่งเข้าหาทางเข้า