เฉินมั่ว ชื่อที่เงียบสงบ และก็เป็นคนที่เงียบสงบจริง ๆ
เพราะตั้งแต่น้อยเขาไม่ค่อยรู้จักการพูดคุยกับผู้คน เข้ากับใครไม่ค่อยได้ เขาจึงชินกับการอยู่คนเดียว มาโดยตลอด
นอกจากนี้ เขายังเป็นคนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เป็นคนธรรมดาที่ธรรมดาเกินธรรมดา
คะแนนธรรมดา มหาวิทยาลัยธรรมดา จบออกมาธรรมดา แล้วก็หางานธรรมดา ๆ ได้ที่บริษัทธรรมดาแห่งหนึ่งในเขตเล่อเทียน
ถ้าเขามีความทะเยอทะยานมากกว่านี้ บางทีเขาอาจจะคร่ำครวญถึง "ความล้มเหลว" ของชีวิตตัวเอง คิดว่าอนาคตมืดมน ชีวิตนี้ไร้ค่า
แต่เขาไม่ได้เป็นแบบนั้น ความทะเยอทะยานของเขาก็ธรรมดาพอ ๆ กัน แค่เพ้อฝันเรื่องเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนในเวลาว่าง หรือว่าเวลาทำงานล่วงเวลา ก็สัญญากับตัวเองว่าครั้งนี้ต้องยอมเสียเงินกินของดี ๆ สักมื้อ
อย่าไปงก ๆ เงี่ยง ๆ สั่งแค่ข้าวขาหมูอีกเลย
ใช่ แล้วก็ตามนั้นแหละ วันนี้เขาก็คิดไว้แบบนั้นเหมือนกัน
เนื้อสไลด์ เห็ดเข็มทอง ลูกชิ้นวัวยัดไส้... อีกทั้งบะหมี่หม้อไฟเส้นกว้างอันโปรดปรานของเขา ต่างก็นอนนิ่งอยู่ในตู้เย็นห้องเช่าของเขาอย่างเงียบ ๆ
แค่รอเลิกงาน เขาจะกินคนเดียว เปิดโค้กเย็น ๆ สักขวด กินหม้อไฟเนื้อร้อน ๆ ที่ละลุ้น ๆ แล้วก็ดูหนังไซไฟเรื่องใหม่อีกเรื่อง
ชีวิตก็แบบนี้แหละ อาหารแต่ละมื้อ คือเรื่องที่สำคัญที่สุด
นี่คือความเชื่อเดียวในใจของเขา
ทว่า ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อเพื่อนร่วมงานที่อยู่โต๊ะตรงข้าม ผู้หญิงคนที่ปกติชอบแบ่งขนมให้คนอื่นมากที่สุด กลับกัดคอเจ้านายขาดเหมือนสัตว์ร้าย เฉินมั่วก็รู้ตัวทันที อย่างประหลาดและชัดเจนเหลือเกินว่า — ชีวิตธรรมดา ๆ ของเขาจบลงแล้ว
ต่อจากนี้... คือนรก!
"โฮกก —"
พี่อ้วนที่ปกติคุยกันถูกคอ ตาสองข้างแดงก่ำ คำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เขา
สมองของเฉินมั่วว่างเปล่า แต่ร่างกายกลับขยับตอบสนองก่อน
เขาคว้าเก้าอี้สำนักงานใต้ตัวตนโดยสัญชาตญาณ แล้วตวัดฟาดไปข้างหน้าอย่างแรง
"ปั้ง!"
ขาเก้าอี้กระแทกเข้ากับหน้าของพี่อ้วนอย่างจัง ใบหน้าที่คุ้นเคยกลายเป็นเละเลือดไปในชั่วพริบตา
เฉินมั่วไม่หยุด เขายกเก้าอี้ที่เปื้อนเลือดนั้นขึ้น โบกฟาดเหมือนคนบ้า พุ่งไปทางหน้าต่างที่ปิดสนิท
"กรั่ก ๆ —"
กระจกแตกกระจาย
โชคดีที่นี่เป็นชั้นสอง ไม่สูงเท่าไหร่