เมื่อได้ยินคำถามของหลิงอวี้ เฉินมั่วซึ่งกำลังยิงปะทะกับสิ่งกลายพันธุ์อย่างดุเดือดก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
ในความทรงจำของเขา เมื่อเจ็ดนาทีก่อน ขบวนรถยังแล่นอยู่บนทางหลวงมุ่งหน้าสู่ชานเมืองหานหลิง ฝูงโดรนบินคุ้มกันอย่างแน่นหนา สภาพถนนเบื้องหน้าก็ชัดเจนดี
นอกจากผู้ติดเชื้อที่เกลื่อนอยู่ริมทาง ราวกับฆ่าเท่าไรก็ไม่หมด กับอุณหภูมิที่หนาวเย็นลงเรื่อย ๆ แล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลย
ทว่าเพียงขบวนรถผ่านทางแยกแห่งหนึ่ง ถนนตรงหน้าก็เกิดปัญหาขึ้น สภาพแวดล้อมต่างจากภาพในแผนที่เสมือนจริงอย่างสิ้นเชิง
【เฉินมั่ว พวกคุณไปอยู่ที่ไหนกันแล้ว?】ทันทีที่เกิดความผิดปกติ เสียงของหลิงอวี้ก็ดังขึ้นในห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงแฝงความงุนงงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งหาได้ยากจากเขา 【หรือจะพูดว่า พวกเราไปอยู่ที่ไหนกันแล้ว?】
ขบวนรถที่เดิมอยู่ท่ามกลางฝูงโดรนนับแสนลำซึ่งคอยคุ้มกัน จู่ ๆ ก็หายไปจากภาพที่โดรนของเขามองเห็น
ภาพจากยามที่ติดตามขบวนรถมาตลอดก็คลาดเคลื่อนและขาดช่วงอย่างรุนแรงเมื่อเทียบกับภาพจากโดรนลำอื่น จนหลิงอวี้มึนงงไปชั่วขณะ
ส่วนบนถนนที่ไม่คุ้นเคย เฉินมั่วยังไม่มีโอกาสตอบหลิงอวี้ทันที เพราะมีซอมบี้จำนวนมากกำลังจับตาขบวนรถอยู่เบื้องหน้า
ราวกับฟีโรโมนที่ติดตัวพวกเขา รวมถึง “น้ำหอม” ที่ฉีดซ้ำอยู่ตลอดหมดฤทธิ์ลง ซอมบี้เหล่านั้นแทบจะล็อกตำแหน่งพวกเขาได้ทันทีที่เลี้ยวผ่านทางแยก
จากนั้น คลื่นสัตว์ประหลาดซากศพก็กรูกันเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่งไม่รู้จบ
……
ยังดีที่อาศัย “ยมทูตสีซีด” ซึ่งโคจรอยู่ในวงโคจรต่ำ หลิงอวี้จึงระบุตำแหน่งของพวกเขาได้อย่างรวดเร็วในที่สุด
“ตูม!”
ในสนามรบ ปืนใหญ่หลักของรถถังแม่เหล็กไฟฟ้าหลัก “ผู้พิพากษา” ที่อยู่ด้านข้างยิงขึ้นอีกครั้ง
กระสุนปืนใหญ่เกาส์พุ่งออกไปด้วยความเร็วมากกว่าสิบเท่าของเสียงอย่างหวีดหวิว กระแทกร่างท่อนบนของซอมบี้ยักษ์ระดับสามตัวหนึ่งที่เพิ่งคลานออกมาจากซากปรักหักพังใต้หิมะจนระเบิดกลายเป็นละอองเลือดกระจายเต็มฟ้าอย่างแม่นยำ
แต่เพียงพริบตาต่อมา สิ่งกลายพันธุ์อีกมากมายก็ทะลักออกมาจากเงามืดของซากปรักหักพัง ดวงตาของพวกมันเรืองแสงสีแดงก่ำประหลาดในความมืด เรียงต่อกันเป็นผืน ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด