ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
เหนือท้องฟ้าหวังจิน เมฆประหลาดราวกับกระจกน้ำแข็งผืนนั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า
ถัดมา ดวงตาขนาดมหึมาที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ก็ค่อย ๆ เปิดขึ้นเบื้องหลังรอยแยกในชั้นเมฆ
เย็นเยียบ เฉยชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
วินาทีต่อมา คริสตัลนับไม่ถ้วนที่เปล่งแสงสีน้ำเงินหม่นก็พุ่งลงมาจากฟ้าสูงหมื่นเมตร ราวกับห่าธนูที่หนาแน่นที่สุด
เมื่อคริสตัลเหล่านั้นตกกระทบโล่คุ้มกัน “ท้องฟ้า” แรงระเบิดที่เกิดขึ้นรุนแรงกว่าแท่งคริสตัลที่ถูกยิงออกมาก่อนหน้าหลายเท่า ค่าภาระของโล่พุ่งทะยานขึ้นทันที
พร้อมกันนั้น พวกมันยังฉีกแนวป้องกันที่โดรน “ผึ้งงาน” วางไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้วระเบิดเป็นประกายไฟแห่งความพินาศกลางฝูงโดรน
เพียงชั่วพริบตา หลิงอวี้ก็สูญเสียโดรนหลากหลายรุ่นไปมากกว่า 200,000 ลำ
ไม่มีทางเลือก เขาสั่งให้หน่วยรบทางอากาศและอวกาศทั้งหมดถอนตัวออกจากน่านฟ้าหวังจินชั่วคราวทันที เพื่อหลบพายุคริสตัล
ส่วนบนพื้นดิน ซากสัตว์ประหลาดที่ถูกปืนใหญ่ฉีกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว กลับเริ่มรวมตัวและหลอมเข้าด้วยกันอีกครั้ง เมื่อได้รับการชะล้างจากฝนคริสตัลสีน้ำเงิน
เศษคริสตัลเกี่ยวพันกัน เนื้อและเลือดที่บิดกระเพื่อมแทรกเติมช่องว่างระหว่างกัน
เพียงไม่กี่นาที สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายยักษ์สูงเกิน 160 เมตรก็ผุดขึ้นจากพื้นดินตรงหน้าด่านป้องกัน
ร่างของมันประกอบขึ้นจากคริสตัลสีน้ำเงินและสีส้มผสมกันทั้งหมด ไม่มีใบหน้า ไม่มีรายละเอียด มีเพียงเค้าโครงหยาบ ๆ คล้ายมนุษย์
แต่ขนาดตัวและแรงกดดันที่แผ่ออกมาก็มากพอจะทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกแล้ว
ทันทีที่ก่อตัวสมบูรณ์ มันก็พุ่งตรงไปยังแนวป้องกันด้วยฝีเท้าหนักหน่วง ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ระหว่างเคลื่อนที่ มือขวาของมันกำแน่นขึ้น พลังงานก่อตัวเป็นหอกยาวที่เปล่งแสงสีน้ำเงินจ้าบาดตา ก่อนมันจะขว้างออกไปสุดแรง
“ตูม!”
หอกพลังงานพุ่งเข้าใส่โล่คุ้มกัน “ท้องฟ้า” อย่างแม่นยำ โล่แห่งนั้นใกล้รับภาระเกินขีดจำกัดอยู่แล้วจากการถล่มด้วยฝนคริสตัล