แสงแดดยามเช้าทะลุผ่านชั้นเมฆสาดลงบนกำแพงดำของที่หลบภัย อบอวบผิวโลหะเย็นเฉียบด้วยสีโทนอุ่น
ภายในกำแพง ควันไฟจากเตาไฟลอยละล่อง เสียงผู้คนอึกทึกครึกโครม อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและกลิ่นบางอย่างที่เรียกได้ว่า "ความอุ่นใจ" ซึ่งหายไปนานแล้ว
การตระเตรียมงานเลี้ยงฉลองชัยเริ่มขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่
เพราะทหารช่วยเหลือจากลี่ซานจะมาร่วมงานด้วย พื้นที่ห้องอาหารจึงดูไม่ค่อยพอ
ทุกคนจึงตัดสินใจยกโต๊ะ เก้าอี้ออกมาวางทั้งหมด จัดงานเลี้ยงกลางแจ้งบนพื้นที่ว่างหน้าเขตโรงงานโรงไฟฟ้าโดยตรง
โต๊ะยาวหลายสิบตัวต่อกันเป็นแถวยาวเหยียด ปูด้วยผ้าปูโต๊ะลายตารางที่ขนมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้เคียง
ในครัว หม้อใหญ่กว่าสิบใบเปิดไฟพร้อมกัน
หลินเยวี่ยผูกผ้ากันเปื้อนลาย "วีรบุรุษโดดเดี่ยว" ร่วมกับพ่อครัวระดับแนวหน้าหลายคนเตรียมวัตถุดิบ
ทุกคนในที่หลบภัยที่มี "ฝีมือพิเศษ" อยู่ในมือต่างช่วยกันอยู่ในครัว ไม่บ่อยนักที่จะได้จัดมื้อใหญ่แบบนี้ ไม่มีใครไม่คันไม้คันมือ
ไม่นาน กลิ่นเครื่องเทศอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณภายในกำแพง
อีกด้านหนึ่ง ซุนหยวนโจวพาคนแบกผักสดที่เพิ่งเก็บจากแคปซูลเพาะปลูกระบบนิเวศใต้ดินเข้ามาทีละตะกร้า
มะเขือเทศแดงฉ่ำลูกใหญ่ แตงกวายังมีหยดน้ำค้าง ผักกาดเขียวอวบสองสามกำโผล่พ้นขอบตะกร้าออกมา
"หัวหน้าหลิน ผักชุดสองมาถึงแล้ว!"
หลินเยวี่ยกวาดตามองอย่างพึงพอใจ พยักหน้า: "ขอบใจมาก!"
"เยอะขนาดนี้เชียว?!" เจ้าไห่เซิงแบกสายไฟเดินผ่านครัว พอดีเห็นหมูขาวสามตัวถูกยกขึ้นบนเตาย่าง ดวงตาเป็นประกาย
"แค่นี้เองเหรอ?" หลินเยวี่ยสะบัดตะหลิวอย่างภาคภูมิใจ "เดี๋ยวยังมีซี่โครงหมูน้ำตาล หมูสามชั้นแดง ปลาเปรี้ยวเผ็ด——หลังหยวนเจียงกลับสู่สภาพปกติ กู้ฉางชวนพวกเขาจับปลาปกติมาได้จริง ๆ วันนี้จัดเต็ม"
เจ้าไห่เซิงกลืนน้ำลายอย่างแรง แล้วหมุนตัววิ่งไปช่วยตกแต่งเวที
...
เด็ก ๆ ก็ได้หยุดพักผ่อนหนึ่งวันอย่างยากจะเชื่อ ทุกคนดีใจกันสุดขีด
เด็กบางคนเที่ยวเตร่ไปทั่ว ก่อเรื่องวุ่นวาย สุดท้ายก็โดนจ้วงเซิงริบขนมเป็นการลงโทษ อย่างเช่นเจ้ามู่เสวี่ย เฉียนเล่อเล่อ และคนอื่น ๆ