ซากเมืองไห่หลิน อยู่ห่างจากฐานกุ้ยก่างไปทางเหนือ 80 กิโลเมตร
อาคารที่ยังหลงเหลืออยู่ถูกหิมะทับถมจนเกือบมิด ดูราวกับตะเกียบที่ปักเอียงกระเท่เร่อยู่ในก้อนแป้งสีขาว ไร้ชีวิตชีวา
ท่ามกลางพายุหิมะ ฝูงซอมบี้ที่เดิมยังเดินเตร็ดเตร่อย่างเชื่องช้าตามถนนถูกความหนาวจัดแช่แข็งจนเคลื่อนไหวอืดอาด บางตัวถึงกับแข็งค้างอยู่กับที่ในท่าเดินหรือท่ากัด กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งสีเขียวคล้ำ
แต่ทันทีที่มีใครเดินผ่าน สิ่งเหล่านี้กลับฟื้นคืนชีพด้วยพลังชีวิตอันน่าเหลือเชื่อ กลายเป็นสัตว์ร้ายที่พรากชีวิตผู้คน สร้างปัญหาอย่างยิ่ง
ดังนั้น กู้ฉางชวนจึงลงมือ
เขายืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารสำนักงานที่พังทลาย ชุดโครงกระดูกภายนอกสีเงินเทาของ “รุ่งอรุณ” สะท้อนแสงเย็นเยียบท่ามกลางพายุหิมะ
หลังจากสัมผัสตรวจสอบคร่าว ๆ เขาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้นไปยังซากเมืองตรงหน้าซึ่งถูกพายุหิมะปกคลุมจนมิด จากนั้นก็พลิกฝ่ามือกดลงอย่างฉับพลัน
ชั่วพริบตา กระแสความเย็นก็รวมตัวกัน ผลึกน้ำแข็งสีน้ำเงินเข้มชั้นหนึ่งที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่จากใต้เท้าของเขาออกไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว
เพียงอึดใจเดียว มันก็ปกคลุมถนนทั้งสายและยังแผ่ขยายต่อไป จนกระทั่งกินพื้นที่ครึ่งเขตเมืองจึงหยุดลงอย่างเฉียดฉิว
ซอมบี้ทุกตัวที่ถูกน้ำแข็งสีน้ำเงินสัมผัส ร่างกายก็ถูกน้ำแข็งหนาครึ่งเมตรเกาะปกคลุมในทันที ตรึงพวกมันไว้ในชั้นน้ำแข็งอย่างแน่นหนา ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
จากนั้นกู้ฉางชวนก็ค่อย ๆ กำมือทั้งห้านิ้ว
โครงสร้างภายในของน้ำแข็งแข็งแกร่งเริ่มเปลี่ยนแปลง ก่อให้เกิดแรงเค้นภายในอย่างมหาศาล
“กร๊อบ!”
เสียงแตกร้าวดังระรัวต่อเนื่องกัน
ซอมบี้และสิ่งกลายพันธุ์ทั่วครึ่งเขตเมืองแตกกระจายไปพร้อมกับน้ำแข็ง กลายเป็นเศษซากเกลื่อนพื้น
สภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิต่ำสุดขั้วกลับช่วยเสริมพลังพิเศษของกู้ฉางชวน ทำให้ระยะโจมตีของเขาแทบครอบคลุมทั่วทั้งเขตเมือง
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีพลังรบเพียงลำพังทัดเทียมกับหน่วยปฏิบัติการ อีกทั้งยังสร้างความเสียหายต่อสภาพแวดล้อมน้อยกว่าการถล่มด้วยอาวุธหนักตามปกติมาก เขาจึงกลายเป็นกำลังหลักของปฏิบัติการยึดพื้นที่คืนในต่างแดนของกุ้ยก่าง