ขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนพ้นเขตเกราะป้องกันของ “ท้องฟ้า” ราวกับพุ่งจากต้นฤดูหนาวอันเย็นยะเยือกเข้าสู่ยุคน้ำแข็งในพริบตา
ลมหนาวบาดกระดูกพัดหอบหิมะขาวโพลนซัดเข้าหน้า ทัศนวิสัยลดลงเหลือไม่ถึง 10 เมตรในทันที
โลกนอกหน้าต่างรถเปลี่ยนจากแสงสลัวสีเทาหม่นเป็นความมืดมิดไร้ขอบเขต มีเพียงไฟหน้ารถกับไฟบอกตำแหน่งของฝูงโดรนที่ช่วยส่องให้เห็นพื้นที่เบื้องหน้าได้เพียงจำกัด
พายุหิมะโหมมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง เศษน้ำแข็งกับเกล็ดหิมะกระทบตัวรถดังเปาะแปะถี่ ๆ ที่ปัดน้ำฝนบนกระจกหน้าถูกปรับเป็นระดับสูงสุดแล้ว แต่ก็ยังปัดหิมะที่ทับถมไม่ทัน
ท้ายที่สุด แบบจำลองพื้นถนนเสมือนจริงที่หลิงอวี้สร้างขึ้นจึงเข้ามาแทนที่การมองถนนด้วยตาของคนขับแบบเรียลไทม์
ไม่ใช่แค่ทัศนวิสัยถูกบดบัง สภาพถนนยังเลวร้ายอย่างถึงที่สุด
กุ้ยก่างเป็นเมืองทางใต้มาแต่เดิม การออกแบบถนนไม่เคยต้องคำนึงถึงสภาพอากาศหนาวจัดเช่นนี้
ตอนนี้พื้นถนนถูกปกคลุมด้วยหิมะอัดแน่นหนาครึ่งเมตร และน้ำแข็งที่เยือกแข็งหนายิ่งกว่านั้น แม้จะติดโซ่กันลื่นแล้ว ล้อรถบรรทุกหนักก็ยังหมุนฟรีเป็นระยะ ส่งเสียงครูดแสบแก้วหู
โชคดีที่ในกลุ่มนี้มีกู้ฉางชวนอยู่ด้วย
เมื่อเห็นว่าสภาพถนนไม่ดี เขาก็ยื่นมือไปข้างหน้าอย่างฉับไว จากนั้นหลับตาแล้วกำมือเบา ๆ
พลังไร้รูปร่างแผ่กระจายออกไปทันที ผิวชั้นน้ำแข็งในระยะหลายสิบเมตรเบื้องหน้ากลับเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเอง
ลวดลายละเอียดถี่คล้ายตะไบก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เพิ่มแรงเสียดทานบนพื้นถนนได้อย่างมาก
ขบวนรถแล่นผ่านผิวน้ำแข็งที่ถูกปรับสภาพแล้ว จึงทรงตัวได้มั่นคงขึ้นมาก
“หัวหน้ากู้ นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ!” หลิวอวี่ซึ่งเป็นคนขับเอ่ยชมจากใจเมื่อเห็นภาพนั้น
“คุณควบคุมพลังพิเศษได้ละเอียดถึงขั้นนี้เลยหรือ เก่งจริง ๆ!”
กู้ฉางชวนเอียงหน้าเล็กน้อย “ชมเกินไปแล้ว”
ขบวนรถฝ่าหิมะและน้ำแข็งไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก่อนจะค่อย ๆ เข้าใกล้เขตเมืองกุ้ยก่างเดิม อาคารสองข้างทางเริ่มหนาแน่นขึ้น
เมื่อขบวนรถแล่นเข้าสู่เขตเมืองเก่า ภาพตรงหน้าทำให้กู้ฉางชวนและคนอื่น ๆ ที่เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกอดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้