หลินอู้มองของขวัญที่เต็มหน้าจอ มือไม้พันกันไปหมดขณะจิ้มหน้าจอมั่วซั่ว พยายามปิดฟังก์ชันให้ทิป
นางร้อนใจจนเหงื่อผุดที่ปลายจมูก กระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง
“อย่า...อย่าส่งของขวัญกันเลย...ทุกคนอย่าส่งกันเลย...” นางพูดเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนหวานเสียจนแทบหยดเป็นน้ำผึ้ง
ขณะนั้นจำนวนผู้ชมออนไลน์ทะลุแสนคนแล้ว
“เปย์ให้ภรรยาเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว!”
“หน้าใหม่ นี่สตรีมเมอร์ที่เพิ่งเริ่มไลฟ์หรือ? สวยจัง!”
“ใช้ฟิลเตอร์หรือเปล่า?”
“จากประสบการณ์ถ่ายภาพมาหลายปีของข้า ไม่ใช่หรอก”
“ฟิลเตอร์อธิบายเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว นี่มันเทพีหนี่วาโชว์ฝีมือชัด ๆ!”
“คนเพิ่งเข้ามาอย่ามองเลย นี่ภรรยาข้า!!!”
ในที่สุดหลินอู้ก็หาการตั้งค่าของขวัญเจอ แล้วปิดฟังก์ชันให้ทิปทั้งหมด
นางเงยหน้าขึ้นมองกล้อง เม้มริมฝีปากอย่างประหม่า
“สวัสดีทุกคน เรื่องข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ที่แพร่กันอยู่บนอินเทอร์เน็ต...วันนี้ที่ข้าเปิดไลฟ์ ก็เพราะอยากชี้แจงบางเรื่อง แฟน ๆ ที่ติดตามข้ามาหลายปีน่าจะรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร”
เสียงของนางสั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า
“ภรรยามีข่าวเสียหายอะไรด้วยหรือ?”
“รอบนี้เป็นเพราะเพื่อนร่วมสถาบันอิจฉา เลยจงใจเล่นงานภรรยาข้า!”
“ฮือ ๆ ไม่ต้องชี้แจงหรอกนะที่รัก ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า ข้ามีความผิดสิบประการ ประการแรกคือรู้จักเจ้า...”
หลินอู้พูดต่อว่า
“ก่อนอื่น ข้าต้องขอโทษแฟน ๆ ที่เคยชอบข้า เมื่อก่อน...ข้าใช้ฟิลเตอร์หนักมากจริง ๆ แล้วยังบอกว่านั่นคือหน้าตาจริงของข้าในชีวิตจริง ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด ขอโทษนะ”
นางก้มคำนับหน้ากล้อง หูแมวลู่ลงตามการเคลื่อนไหว กระดิ่งส่งเสียงดังติ๊งหนึ่งครั้ง