กู้หวยโจวยืนพิงกำแพงอยู่ด้านนอก ไม่รู้ว่ารออยู่นานเท่าไรแล้ว
พอเห็นนางออกมา เขาก็ยืดตัวตรงทันที สายตากวาดผ่านใบหน้านางอย่างรวดเร็ว ปลายหูพลันแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง “ตื่นแล้วหรือ?”
หลินอู้มองเขาอย่างสงสัย “เหตุใดท่านถึงมายืนอยู่หน้าประตูล่ะ?”
ระบบหัวเราะเยาะในใจ: ก็เพราะเจ้านอนหลับลึกเกินไปน่ะสิ เจ้าหมอนี่มีใจไม่ซื่อ แอบเข้ามาดูหน้าตอนเจ้าตัวน้อยหลับอยู่ตั้งหลายครั้ง
กู้หวยโจวกระแอมเบา ๆ ก่อนกล่าวเสียงอ่อนโยน “ข้าเดาว่าเจ้าใกล้ตื่นแล้ว เลยอยากถามว่าอยากดื่มน้ำสักหน่อยหรือไม่”
หลินอู้ส่ายหน้า เงยหน้ามองเขาด้วยดวงหน้าน้อย ๆ แล้วเอ่ยอย่างน่าสงสาร “ท่านส่งข้ากลับได้ไหม? คืนนี้ข้ายังมีธุระ”
กู้หวยโจวอยากรั้งนางไว้ แต่ยิ่งไม่อยากทำให้นางลำบากใจ จึงยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ข้าจะไปส่งเจ้า”
เขาหันหลังพานางลงบันได แต่ก็อดหันกลับมาถามไม่ได้ “ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว จะกินข้าวเย็นที่บ้านข้าก่อนแล้วค่อยไปไหม?”
หลินอู้โบกมือ “ไม่เป็นไร ข้าต้องกลับแล้ว วันนี้รบกวนท่านมากพอแล้ว”
กู้หวยโจวรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้าไม่แสดงออกมา เพียงกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่รบกวนหรอก คราวหน้ามาอีกก็ได้”
หลินอู้พยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วตามเขาขึ้นรถ
รถจอดอยู่ใต้ตึกที่หลินอู้เช่า นางปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโบกมือ “ขอบคุณเจ้าของบ้าน ข้าไปก่อนนะ”
กู้หวยโจวมองนาง “เรียกข้าว่าหวยโจวก็พอ ระหว่างทางระวังตัวด้วย”
หลินอู้ขานรับเบา ๆ เปิดประตูรถ แล้ววิ่งตึกตักเข้าไปในอาคาร