จิ๊
หลินอู้ได้ยินเสียงน้ำจากห้องข้าง ๆ ก็สะดุ้ง
นางแนบหูกับบานประตูฟังอยู่ครู่หนึ่ง มีคนกำลังอาบน้ำจริง ๆ มีเพียงเสียงน้ำดังทึบ ๆ
“ระบบ ดึกป่านนี้แล้วยังมีคนอาบน้ำอยู่อีกหรือ?”
ระบบตอบว่า【คนที่กลับจากทำงานน่ะ เลิกงานดึก ไม่ต้องใส่ใจหรอก】
หลินอู้พยักหน้าแล้วถูฟองสบู่บนตัวต่อ
ฉีสวินปิดฝักบัว ใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวสองสามที แล้วรออยู่ข้างนอกโดยไม่สวมเสื้อ
ทำไมอาบน้ำนานนักนะ
เขารออยู่ครู่หนึ่ง ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังรออะไร
ในที่สุดเสียงน้ำก็หยุดลง หลินอู้ไม่ได้เอาผ้าขนหนูมา จึงสวมเสื้อยืดทั้งที่ตัวยังเปียก แล้วรอให้มันแห้งเอง
นางผลักประตูออก พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักอยู่กับที่
เบื้องหน้ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่
เขาสูงใหญ่ กำยำ ท่อนบนเปลือยเปล่า กล้ามเนื้อหน้าอกหนาแน่นได้รูป หยดน้ำไหลไปตามร่องอก โหนกคิ้วสูง เบ้าตาลึก ดูดุดันอยู่บ้าง
เขาพิงอยู่ข้างประตู สายตาจับจ้องมาที่นาง
ใบหน้าเล็ก ๆ เปียกชื้น แก้มแต้มสีชมพูจากไอร้อน เสื้อยืดสีขาวแนบลำตัวเพราะความชื้น เผยให้เห็นราง ๆ ต้นขาที่โผล่ออกมาขาวผ่องจนแสบตา
ทำไมไม่ใส่กางเกงด้วยล่ะ?
หลินอู้กำเสื้อฮู้ดสีดำไว้ในมือ เห็นเขาไม่มีท่าทีประสงค์ร้าย เพียงทอดสายตาลุ่มลึกมาที่นาง
นางค่อย ๆ ขยับหลบ เดินอ้อมเขาไปยังอ่างล้างมือ เปิดก๊อกแล้วเริ่มซักเสื้อผ้า
แต่พอขยี้ไปได้สองครั้ง มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง ฉวยเสื้อผ้าในมือนางไปทันที
หลินอู้เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
ฉีสวินมองนางแล้วกล่าวว่า “ข้าซักให้เจ้าเองเถิด”