ตอนนี้น่าจะประมาณตี 2 แล้ว ภายในทางเดินมืดสนิท ภายใต้การชี้แนะของระบบ นางพยุงกำแพงค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า
รองเท้าแตะใหญ่เกินไป ใส่ไม่พอดี ส่งเสียงแตะ ๆ นางพยายามย่องให้เบาที่สุด เวลานี้ทุกคนหลับกันหมดแล้ว นางไม่อยากรบกวนใคร
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
นางหยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง ไม่มีใครอยู่เลย
จากนั้นนางก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว แล้วเสียงฝีเท้าอีกคู่ที่หนักกว่า แทบจะซ้อนทับกับเสียงฝีเท้าของนางก็ดังขึ้น
แผ่นหลังของหลินอู้ชุ่มเหงื่อเย็นวาบในทันที
“ระบบ” นางเรียกเสียงสั่น “แถวนี้มีคนอยู่ใช่ไหม?”
ระบบเงียบไปชั่วขณะ ก่อนตอบว่า 【มี】
หลินอู้เดินต่อไปอีก คราวนี้ได้ยินชัดเจนยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าหนักกว่าของนางก้าวหนึ่งดังอยู่ไม่ไกลด้านหลัง
หลินอู้ก้มลงคว้ารองเท้าขึ้นมาแล้ววิ่งหนี
นางวิ่งสุดฝีเท้ากลับถึงบ้าน ปัง! ปิดประตูแล้วพิงแผ่นประตู หอบหายใจเบา ๆ ทั้งที่ยังอ้าปากค้าง
นางฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย เหงื่อเย็นซึมจนแผ่นหลังเปียกชุ่ม
ผ่านไปครู่หนึ่ง นางถึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วถามว่า “ระบบ คนคนนั้นเป็นใครหรือ?”
【ฆาตกร】
“อ๊ะ งั้นข้าไม่ควรวิ่งหนีหรือ?”
อย่างไรเสียภารกิจของนางก็คือถูกฆาตกรฆ่าตาย
ปฏิกิริยาของนางตอนนั้นเหมือนคนถูกไอ้โรคจิตทำเอาผวาจนเกินเหตุชัด ๆ
【ในโลกของเกม ตัวละครจะตายตามเวลาที่กำหนดไว้ การไม่เข้าไปข้องเกี่ยวกับฆาตกรมากเกินไปเป็นสิ่งที่ถูกต้อง】
“เป็นอย่างนี้นี่เอง...”