เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
ซ่งกวนอวิ๋นลงมาจากชั้นสาม ก้มมองคนที่ชนเข้ากับอกของตน
ใบหน้าขาวผ่อง ริมฝีปากเม้มแน่น ดูคล้ายกำลังหงุดหงิด ใต้คางยังมีรอยแดงจาง ๆ ที่ไม่ทันหาย นางสวมเพียงเสื้อยืดสีขาว เผยเรียวขาขาวอวบอิ่มราวหยกเนื้อแพะ
ซ่งกวนอวิ๋นยืนนิ่งงัน
หลินอู้กำลังกลั้นโทสะ ครั้นเห็นเขาขวางทางก็เงยหน้าถลึงตาใส่ “หลีกไป!”
ซ่งกวนอวิ๋นเบี่ยงตัวเปิดทาง
หญิงสาวเดินผ่านข้างกายเขา เขาคล้ายได้กลิ่นหอมหวานจาง ๆ ลอยมา
เขายืนอยู่หน้าประตู มองแผ่นหลังของนาง กว่าจะได้สติกลับมาก็ผ่านไปครู่หนึ่ง
เขาดันแว่นขึ้น ก่อนเดินเข้าไปในห้องของเผยอวี้
เผยอวี้เอนกายอยู่บนโซฟา มุมปากประดับรอยยิ้ม มือถือแก้วนมถั่วเหลืองไว้
“นางคือ...” ซ่งกวนอวิ๋นเอ่ยขึ้น
เผยอวี้ยกคิ้วมอง “สวยใช่ไหมล่ะ?”
ซ่งกวนอวิ๋นพยักหน้า
“ข้าค้นเจอตอนสำรวจชั้นสอง น่าจะเป็นผู้เช่าที่เป็นตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นเหมือนกัน”
น่าเสียดายที่ไม่ใช่เด็กดี ดูท่าคงต้องให้เขาเป็นคนอบรมเสียแล้ว
เขาวางแก้วนมถั่วเหลืองลง สีหน้าพลันจริงจังขึ้น “พบเบาะแสอะไรหรือไม่?”
ซ่งกวนอวิ๋นพยักหน้า แล้วเริ่มเล่า
เขาขึ้นไปถึงชั้นสาม ที่นั่นมีห้องทั้งหมดหกห้อง
สำหรับเขา กลอนประตูของอาคารพักอาศัยเก่า ๆ แทบไม่มีความหมาย ทั้งสามคนต่างมีทักษะสะเดาะกลอน บนชั้นสามไม่มีใครอยู่ เขาจึงค้นห้องติดกันไปสามห้อง ดูแล้วล้วนเป็นห้องของผู้เช่าธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ