นักข่าวฉินเห็นซ่งชิงเหอเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนอดเอ่ยขึ้นก่อนด้วยความชื่นชมไม่ได้ “หมอซ่ง คุณเก่งมากจริง ๆ เมื่อกี้คนพวกนั้นถูกคุณทำเอาตกตะลึงกันหมด พวกเขาไม่เคยเห็นแพทย์แผนจีนมาก่อนเลย!”
ไม่ต้องพูดถึงชาวต่างชาติพวกนั้น แม้แต่ตัวเขาเอง พอเห็นรูปถ่ายเหล่านั้นก็ยังตกใจ แต่ไม่นานก็นึกถึงเรื่องบนรถไฟขึ้นมาได้
ตอนสัมภาษณ์หมอซ่งบนรถไฟ อีกฝ่ายเคยอธิบายเรื่องการฝังเข็มไว้อย่างละเอียด ต่างกันก็แค่ครั้งนั้นเป็นการบรรยายด้วยคำพูด ส่วนครั้งนี้มีสไลด์ประกอบ ภาพที่เห็นจึงกระแทกใจมากกว่าเท่านั้น
ซ่งชิงเหอยิ้มอย่างสุภาพ “ถ้าเทียบกับการฝังเข็มทั่วไป วิธีของฉันค่อนข้างพิเศษหน่อยค่ะ”
พูดจบเธอก็มองไปทางยามาโมโตะ ก่อนลดเสียงลงบอกนักข่าวฉิน “อย่าลืมถ่ายภาพระยะใกล้ของคนที่ได้รับพิษให้เยอะหน่อย ตอนเขียนรายงานก็อย่าลืมบรรยายการทดลองของยามาโมโตะให้ละเอียด...”
นักข่าวฉินเข้าใจความหมายของซ่งชิงเหอทันที ที่จริงเขาก็อยากทำแบบนั้น แต่ทำได้ยากมาก หากตีพิมพ์ในประเทศคงไม่ยาก ทว่าส่งไปยังหนังสือพิมพ์ต่างประเทศแล้ว โอกาสถูกปฏิเสธมีสูงมาก
ซ่งชิงเหอลดเสียงลง “ลองเปลี่ยนมุมดูสิ อย่างเช่นชมยามาโมโตะกับคนที่ถูกใช้เป็นตัวทดลองของเขา แล้วก็ชม ‘คุณูปการ’ ที่ห้องทดลองนั่นทำให้มวลมนุษยชาติ”
พูดจบเธอก็ขยิบตาให้นักข่าวฉิน
นักข่าวฉินขยิบตาตอบเช่นกัน สีหน้าเหมือนเข้าใจแล้ว “เข้าใจแล้วครับ แนวคิดของหมอซ่งดีมาก ผมว่าเป็นไปได้สุด ๆ”