ความคิดของหลีโม่ตรงกับซ่งชิงเหอโดยไม่ได้นัดหมาย
บรรดาหมอจากประเทศต่าง ๆ ที่นั่งอยู่ในห้องต่างดูแคลนความโหดเหี้ยมของยามาโมโตะเป็นอย่างมาก ทางยุโรปให้ความสำคัญกับความเท่าเทียมของมนุษย์มาโดยตลอด จึงรังเกียจการทดลองกับมนุษย์ที่ละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เช่นนี้
“ผมเห็นด้วยกับรองผู้อำนวยการหลี แต่ขอเสนอว่า ถ้าเราถอนพิษได้สำเร็จ ประเทศอาร์ก็ห้ามทำการทดลองทำนองนี้อีก” ศาสตราจารย์สูงวัยลุกขึ้นยืน มองยามาโมโตะด้วยแววตารังเกียจและเหยียดหยาม
ไม่เห็นคนเป็นคน ชนชาติแบบนี้มีสันดานเลวติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไม่แปลกเลยที่ถึงได้มีคนมืดมนวิปริตผุดขึ้นมามากมายขนาดนี้
ยามาโมโตะได้ยินศาสตราจารย์สูงวัยพูดเช่นนั้น แต่ไม่ได้หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขามั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดค้นขึ้นมา
แม้แต่ตัวเขาเองยังถอนพิษไม่ได้ แล้วคนอื่นจะทำได้ยังไง?
ถ้าเป็นโรคประหลาดที่รักษายาก เขาอาจไม่มั่นใจขนาดนั้น แต่ตั้งแต่สำนักงานใหญ่ของห้องทดลองก่อตั้งขึ้น เขาก็เป็นกำลังหลักของที่นั่นมาโดยตลอด ไม่มีใครเข้าใจพิษและการทดลองเหล่านั้นดีไปกว่าเขา
“คุณยามาโมโตะคงไม่กลัวหรอกใช่ไหม เมื่อกี้คุณยังพูดเต็มปากว่าไม่มีใครถอนพิษได้อยู่เลยนี่” หมอสาวตาสีฟ้าคนหนึ่งเอ่ยยั่วยามาโมโตะ
เธอเกลียดความไม่เท่าเทียมทุกรูปแบบ ไม่ว่าการทดลองกับมนุษย์เหล่านั้นจะทำไปด้วยเหตุผลอะไร ก็ควรยุติลงเดี๋ยวนี้!
พอมีคนเริ่มพูด คนอื่น ๆ ที่ยังลังเลอยู่ก็เริ่มทำตามเสียงในใจ แล้วพูดความเห็นของตัวเองออกมา