หลิวซิ่วช่วยซ่งชิงเหอแก้ข่าวให้แล้ว ถึงเวลาเรียนก็ยังไม่ลืมเรื่องนี้ ระหว่างเรียนช่างน่าเบื่อเหลือเกิน หลายคนส่งกระดาษคุยเรื่องนี้กัน คนที่เขียนหนังสือยังไม่เป็นก็ใช้ภาพวาดง่าย ๆ แทน
ก้อนกระดาษลอยว่อนอยู่ในห้องเรียน เฉินกุ้ยหลานที่กำลังสอนอยู่หน้าชั้นทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตบโต๊ะดังปังแล้วตวาดว่า “พวกเธอส่งกันเก่งนักใช่ไหม มา ๆ ขึ้นมาส่งกันตรงนี้เลย สหายหลิว สหายเจิ้ง พวกเธอสองคนนี่แหละส่งกันสนุกที่สุด ขึ้นมานี่ให้หมด แล้วเอากระดาษมาด้วย!”
เฉินกุ้ยหลานรู้สึกว่าตั้งแต่เปิดชั้นเรียนสอนอ่านเขียนรุ่นนี้มา พลังของเธอก็ถูกสูบหายไปอย่างรวดเร็ว ทุกวันสอนจนเหนื่อยใจแทบไม่ไหว ตัวป่วนไม่กี่คนพากันก่อกวนในชั้นเรียนทุกวัน
หลิวซิ่วกับป้าเจิ้งถูกเรียกชื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้าง ก่อนจะหันไปมองหวังเอ้อร์ฮวา
ฮิ ๆ สมน้ำหน้า อยากทำตัวเด่นกันดีนัก คราวนี้แย่แล้วล่ะสิ
ตั้งแต่วันแรกที่หวังเอ้อร์ฮวาก่อเรื่องแล้วถูกซ้อม เธอก็ถูกทุกคนเมินในชั้นเรียนมาตลอด หวังเจาเตี้ยนเองก็ไม่คุยกับเธอแล้ว ทุกวันเรียนจึงน่าเบื่อเหลือเกิน แถมยังต้องฟังเจิ้งเสี่ยวชุ่ยคนนั้นพูดให้ร้ายเธอเสียงดังอยู่เรื่อย น่าโมโหชะมัด!
ตอนนี้พอเจิ้งเสี่ยวชุ่ยกับหลิวซิ่วถูกตัวแทนเฉินเรียกขึ้นไปหน้าชั้น เธอก็รู้สึกสะใจสุด ๆ
หลิวซิ่วถือก้อนกระดาษในมือ เดินอืดอาดไปหาเฉินกุ้ยหลาน เฉินกุ้ยหลานทำหน้าขรึม ยื่นมือคว้าก้อนกระดาษไป แล้วคลี่ออก