อีกด้านหนึ่ง กู้หย่วนกับซ่งชิงหย่า
กู้หย่วนอุ้มซ่งชิงหย่าเดินไปยังที่ลับตาคน พอถึงที่ก็วางเธอลงทันที ก่อนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “เลิกแกล้งได้แล้ว กลับไปเองเถอะ อย่ามาทำให้ขายหน้าอีก”
เขาล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง แล้วยังมองไปรอบ ๆ ว่ามีใครเดินมาหรือไม่ ใจร้อนกระวนกระวายจนแทบจะทนไม่ไหว
ซ่งชิงหย่าถูกวางลงก้นกระแทกพื้น พอความเจ็บแล่นขึ้นมา ร่างกายของเธอก็ขยับได้ทันที ลิ้นที่แข็งทื่อก็กลับมาพูดได้แล้ว
“ที่บอกว่าฉันทำให้ขายหน้าหมายความว่ายังไง? ตอนนี้คุณรังเกียจฉันแล้วใช่ไหม? คุณเสียใจมากหรือเปล่าที่แต่งงานกับฉัน?” ซ่งชิงหย่ารู้สึกเจ็บปวดใจ
พูดตามตรง เธอชอบกู้หย่วน แม้ความแค้นจะปะปนอยู่กับความชอบ แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ดีที่สุดเท่าที่เธอจะเอื้อมถึงได้ ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเธอคงไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งเขามาอยู่ข้างกาย
เธอยอมรับไม่ได้ที่ตัวเองกลายเป็นคนขี้เหร่ และยอมรับไม่ได้เช่นกันที่ท่าทีของกู้หย่วนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกสิ่งที่เธอทำก็เพื่อให้ได้แต่งงานกับกู้หย่วน
เธอผิดตรงไหนกัน?
กู้หย่วนไม่อยากแม้แต่จะมองซ่งชิงหย่า เขารู้สึกว่าตอนนี้เธอเหมือนหมูป่าตัวหนึ่งในชนบทเสียยิ่งกว่าอะไร แม้แต่ป้าทั้งหลายในเขตบ้านพักครอบครัวทหารยังดูสะอาดสะอ้านและหน้าตาดีกว่าเธอ
ตอนนี้ซ่งชิงหย่าเป็นคนอ่อนไหวไปหมด เธอมองเห็นแววรังเกียจในสายตาของกู้หย่วน เจ็บปวดใจจนแทบขาดใจ ทั้งยังขุ่นเคืองอย่างยิ่ง
น้ำเสียงของเธอเจือความน้อยใจ “อาหย่วน ที่ฉันกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะซ่งชิงเหอทำทั้งนั้น คุณไม่รู้สึกถึงความรักที่ฉันมีให้คุณเลยหรือไง?”