“แล้วไงว่าใกล้คลอด? ใกล้คลอดก็แต่งงานได้ เป็นเจ้าสาวได้เหมือนกัน พอคลอดเด็กออกมาก็จัดการเสีย ไม่ส่งผลอะไรกับเธอหรอก ถ้ายังทนอยู่กับคนพิการคนนั้นต่อไป ชีวิตนี้ของเธอได้พังแน่!” เสียงแหลมบาดหูดังเข้ามาในโสตประสาทของซ่งชิงเหอ จนเธอมึนหัวไปหมด
เธอรู้สึกว่าท้องเกร็งขึ้นเป็นระลอก พอก้มลงมองก็เห็นท้องนูนสูงชัดเจน เป็นสภาพของคนท้องอย่างแน่นอน
วินาทีถัดมา เธอรู้สึกเปียกชื้นร้อนวูบที่หว่างขา น้ำคร่ำแตกแล้ว พร้อมกันนั้นความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้ามา
ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านถักเปียอยู่คนหนึ่ง เห็นเธอเงียบไม่พูดไม่จา จึงช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ “ชิงเหอ พี่หวังรับปากฉัน พ่อแม่ แล้วก็พี่ชายแล้วว่าจะดีกับเธอ เขาจะปฏิบัติกับเธอเหมือนสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยแต่งงานเลยนะ แม้แต่ผ้าปูที่นอนผืนใหม่ก็ซื้อให้แล้ว เธอไปอยู่กับเขาก็มีแต่สบาย”
รับเงินสินสอดจากหวังเหล่าเซินมาแล้ว 50 หยวน วันนี้ยังไงก็ต้องส่งตัวเธอไปให้ได้
พอซ่งชิงเหอเห็นหญิงสาวถักเปียคนนั้น จู่ ๆ ก็เกิดความโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอยกมือขึ้นตบอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
มือชา ๆ อยู่บ้าง พอก้มมองก็เห็นว่าเป็นมือผิวคล้ำเหลือง มีตาปลา ดูแล้วเป็นมือที่ออกแรงได้ไม่น้อย
หญิงสาวที่ถูกตบถึงกับอึ้งไป ใบหน้าขาวสะอาดแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ซ่งชิงเหอ เธอตบพี่สาวตัวเองทำไม!” เสียงแหลมดังแทรกเข้ามา เป็นเสียงของป้ากลางคนใบหน้าเหลืองซีด
พูดจบก็ยกมือจะผลักเธอ
ซ่งชิงเหอตะโกนลั่น “ใครก็ห้ามแตะตัวฉัน น้ำคร่ำแตกแล้ว!!”
เสียงนั้นทำให้คนที่อยู่นอกห้องพลอยแตกตื่นไปด้วย
“หลีกไปให้พ้น ยายแก่คนนี้จะเข้าไป บ้านลู่ของฉันจะมีทายาทแล้ว!” เสียงดีใจดังมาจากนอกห้อง ฟังจากน้ำเสียงเหมือนกำลังจะพุ่งเข้ามา
แต่ไม่นานก็มีคนขวางเอาไว้ “เข้าไปไม่ได้ ลูกชายคุณกำลังจะหย่ากับลูกสาวฉันแล้ว เด็กในท้องลูกสาวฉันไม่ใช่ลูกบ้านคุณอีกต่อไป!”
“ไปตายซะ นังปากเหม็น! ฉันว่าแกคงกินขี้เข้าไปเยอะถึงได้พูดคำแบบนี้ออกมา ถ้าแกยังกล้าพูดว่าเด็กในท้องซ่งชิงเหอไม่ใช่ลูกบ้านลู่ ฉันจะแจ้งข้อหาทำลายชีวิตสมรสของทหาร ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มาก็เถียงเรื่องนี้ไม่ขึ้น!”
“คอยดูเถอะว่าฉันจะถลกหนังบ้านซ่งพวกแกหรือเปล่า ซ่งชิงเหอ ถ้าเธอยังพอมีจิตสำนึกก็ออกมาเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ขวางเธอหย่ากับลูกชายฉันแล้ว ขอแค่ยกเด็กในท้องให้ฉัน ฉันก็จะให้ลูกชายหย่ากับเธอ!”
ด้านนอกห้องมีเสียงโครมครามดังขึ้น คนในหมู่บ้านที่เดินผ่านไปมาต่างยืดคอมองด้วยความอยากรู้ว่าบ้านซ่งกำลังทะเลาะอะไรกัน
ตอนหลิวซิ่วผมเผ้ายุ่งเหยิงถีบประตูพรวดพราดเข้ามา ซ่งชิงเหอที่เพิ่งทะลุมิติมาก็เพิ่งปะติดปะต่อความทรงจำได้ เธอยื่นมือไปหาหลิวซิ่ว ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “แม่ รีบพาหนูไปโรงพยาบาล หนูกำลังจะคลอดแล้ว...”
บ้านซ่งเป็นรังหมาป่าชัด ๆ ทั้งแม่แท้ ๆ และพี่สาวที่ไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ ในห้องต่างก็เป็นพวกใจดำอำมหิต ไม่เพียงคิดจะขายเด็กในท้องเธอ ยังขายตัวเธอด้วย ตอนนี้กำลังจะส่งเธอไปบ้านพ่อม่ายชรา
ตอนนี้มีเพียงแม่สามีของเจ้าของร่างเดิมเท่านั้นที่ช่วยเธอได้
หลิวซิ่วพุ่งเข้าไปเตะซุนเฟิ่งจนล้ม แล้วคว้ามือซ่งชิงเหอไว้ แถมยังฉวยโอกาสหยิกเธอหนึ่งที
แม่สามีทำหน้าขรึม “ไป ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล!”
ยัยเด็กเหลือขอเอ๊ย ตอนนี้ถึงรู้ว่าฉันดีกับเธอสินะ
“ซี้ด...”
ซ่งชิงเหอลูบแขนที่ถูกหลิวซิ่วหยิก อดทนไม่โต้กลับ แล้วพยุงท้องเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างนั้นคนบ้านซ่งพยายามจะขวาง หลิวซิ่วก็ฉีกเสื้อของตัวเองออกทันที เผยเนินอกอวบอิ่มออกมาครึ่งหนึ่ง แล้วยกมือขยี้ผม ยิ่งผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วดูบ้าคลั่งขึ้นไปอีก
เธอร้องเสียงแหลม “วันนี้ถ้าใครในบ้านซ่งกล้าแตะฉันแม้แต่นิดเดียว ก็ถือว่าก่ออาชญากรรมลวนลาม! ต่อให้ฉันต้องตายก็จะลากพวกแกลงนรกไปด้วย คนไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉันไม่กลัวคนที่มีอะไรให้เสียหรอก!!”
พวกผู้ชายบ้านซ่งเห็นเธอคลุ้มคลั่งขนาดนั้นก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง ส่วนผู้หญิงสองคนก็หวาดกลัวท่าทางบ้าคลั่งของเธอในตอนนี้
หลิวซิ่วจูงซ่งชิงเหอออกจากบ้านขึ้นรถสามล้อ แล้วปั่นมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ
ซ่งชิงเหอนั่งอยู่บนรถสามล้อ มองบ้านซ่งที่ค่อย ๆ ไกลออกไป หัวใจที่เต้นรัวจึงค่อยสงบลงบ้าง ขณะเดียวกันความเจ็บปวดจากการคลอดก็ถาโถมมาเป็นระลอก
เธอหาที่ยึดเหนี่ยวอย่างลนลาน “แม่...หนูเจ็บมาก เด็กจะยังรอดไหม?!”
ก่อนทะลุมิติมา เธอเป็นเจ้าของบริษัท มีผู้ชายแต่ไม่มีชีวิตแต่งงาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูก ร่างกายของเธอในชาติก่อนมีภาวะมีบุตรยากแต่กำเนิด ตอนนั้นเธอกลุ้มใจด้วยซ้ำว่าทรัพย์สินของตัวเองจะให้ใครรับมรดก เธอไม่อยากยกให้ผู้ชายเหลวไหลพวกนั้น
ตอนนี้เพิ่งทะลุมิติมาก็ต้องคลอดลูกแล้ว แม้จะกลัว แต่เธอก็ดีใจอยู่บ้าง เธอหาเงินเก่งจะตาย พอมีลูกแล้วก็ยิ่งมีแรงจูงใจหาเงิน
แต่ร่างกายนี้ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว แถมการแพทย์ในยุค 80 ก็ยังล้าหลัง เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนก้าวขาเข้าไปในปรโลกแล้วข้างหนึ่ง
หลิวซิ่วปั่นสามล้อจนแทบควันออก หอบหายใจฟืดฟาด ก่อนจะตวาดอย่างโมโห “หุบปากเดี๋ยวนี้ ห้ามร้องโวยวาย เก็บแรงเอาไว้!”
พูดจบก็ล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบไข่ต้มสองฟองโยนลงกระบะรถ
เด็กบ้านลู่ของฉันต้องรอด เพื่อเด็กในท้องซ่งชิงเหอ หล่อนแทบเอาเงินทั้งหมดไปทุ่มหมดแล้ว ไม่เพียงจองห้องพักในโรงพยาบาลอำเภอไว้ ยังจ่ายเงินก้อนโตหาหมอฝีมือดีมาให้ด้วย
เงินในบ้านเอามาลงกับยัยตัวดีนี่หมดแล้ว แต่ยัยตัวดีกลับไม่รู้จักอยู่เฉย ๆ กลับบ้านเดิมแล้วยังถามหาเงินจากหล่อนทุกวัน แถมท้องโตแล้วยังเอาแต่ก่อเรื่องขอหย่า
ตอนนี้ลูกชายหล่อนนอนพิการอยู่ในเขตทหาร ใครจะรู้ว่าหล่อนอยากไล่ยัยตัวดีนี่ไปให้พ้นแค่ไหน แต่ทำไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายยังมีลูกอยู่ในท้อง นั่นคือความหวังเดียวของบ้านหล่อน เป็นสิ่งเดียวที่ลูกชายหล่อนยังเฝ้าคิดถึง
หลิวซิ่วกัดฟัน จมูกแสบขึ้นมา ก่อนจะออกแรงปั่นสามล้อหนักกว่าเดิม
ซ่งชิงเหอเห็นไข่ต้มที่แม่สามีโยนมาให้ ก็รีบหยิบขึ้นมาแกะเปลือกกิน แม้ความเจ็บปวดจากการคลอดจะยังเกิดขึ้นต่อเนื่อง แต่พอมีอะไรลงท้องบ้าง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองมีแรงขึ้นกว่าตอนแรกเล็กน้อย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวซิ่วพาซ่งชิงเหอมาถึงโรงพยาบาล ทันทีที่เธอนอนลงบนเตียง ก็มีหมอผู้หญิงสวมหน้ากากเดินเข้ามา
อีกฝ่ายพูดกับหลิวซิ่วด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ช่วยถอดกางเกงให้เธอหน่อย ฉันจะตรวจปากมดลูกก่อน”
หลิวซิ่วเดินเข้ามาจะถอดกางเกงซ่งชิงเหอ
ซ่งชิงเหอตกใจจนหน้าซีด รีบพูดรัว ๆ “หนูทำเองค่ะ หนูทำเอง!”
ซ่งชิงเหอหันไปมองหลิวซิ่ว “แม่ออกไปก่อนได้ไหมคะ แม่อยู่ตรงนี้แล้วหนูเขิน”
มีคนนอกอยู่ด้วย เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย
นี่เป็นห้องผู้ป่วยเดี่ยว แม้แม่สามีของเจ้าของร่างเดิมจะขุ่นเคืองเจ้าของร่างเดิมเพราะเรื่องที่คิดจะหย่า แต่ก็ต้องยอมรับว่าในฐานะย่าของเด็ก หล่อนทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว
“พูดมากอยู่ได้ หมอรอตรวจอยู่นะ” หลิวซิ่วเหลือบมองซ่งชิงเหออย่างไม่พอใจ ปากบ่นไปอย่างนั้น แต่กลับก้าวออกไปทางประตู
เมื่อเห็นหลิวซิ่วออกไปแล้ว ซ่งชิงเหอจึงถอดกางเกงให้หมอตรวจภายใน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องเข้ารับการตรวจที่น่าอึดอัดแบบนี้ โชคดีที่ความเจ็บปวดจากท้องบีบรัดทำให้เธอไม่มีเวลาคิดมาก
แม้หมอจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่การตรวจมือกลับนุ่มนวลพอสมควร
“หลังน้ำคร่ำแตก ปากมดลูกจะเปิดเร็วขึ้น ตอนนี้เปิดได้ 3 นิ้วแล้ว ท้องของคุณดูไม่เหมือนมีลูกคนเดียว น่าจะเป็นฝาแฝด”
คำพูดนั้นทำซ่งชิงเหอสะดุ้งเฮือก ลูกคนเดียวยังปริ่ม ๆ จะไม่รอดอยู่แล้ว ถ้ามีสองคนจะเป็นยังไงเนี่ย?
เมื่อมองห้องผู้ป่วยเดี่ยวที่แสนเรียบง่าย เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าการแพทย์ในยุคนี้จะไหวหรือเปล่า แต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรต่อ หมอก็เปิดประตูเรียกพยาบาลหลายคนเข้ามา แล้วเข็นเตียงเธอเข้าห้องคลอดไปทันที...