เสี่ยวเฟยพาซ่งชิงเหอกับคนอื่น ๆ ไปลงทะเบียนที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เป็นผู้หญิงสองคน สวมเสื้อโค้ตสีดำและหมวกใบเล็ก ทั้งคู่มีบุคลิกดี ดูกระฉับกระเฉง
พวกซ่งชิงเหอเพิ่งเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ ก็ได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “หมอซ่งเก่งจริง ๆ เดาอะไรก็ถูกหมดเลยค่ะ”
แม้ซ่งชิงเหอจะเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่พนักงานของเกสต์เฮาส์ต่างได้รับข้อมูลของเธอแล้ว รวมถึงข้อมูลของผู้อาวุโสฉีและผู้อำนวยการเหรินก็มีคนอ่านล่วงหน้าแล้วเช่นกัน
ทั้งสามคนเป็นบุคลากรผู้มีความสามารถของประเทศ มาครั้งนี้ก็เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ชาติ โดยเฉพาะหมอซ่งที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว แต่ความสามารถกลับโดดเด่นที่สุด ทุกคนจึงจับตามองเป็นพิเศษ พอได้ยินว่าหมอซ่งเป็นแพทย์แผนจีนสาวสวยวัยเยาว์ ทุกคนก็ยิ่งสนใจเข้าไปใหญ่!
“ใช่ ๆ หมอซ่งสวยมากเลยค่ะ ฉันชอบคุณมาก คุณยายฉันก็ชอบคุณสุด ๆ ยังบอกว่าอยากขอลายเซ็นคุณด้วย!” พนักงานหญิงอีกคนรีบเข้ามาสมทบ
ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายระยิบระยับ ดูมีแววจะเป็นแฟนคลับสาวรุ่นแรกอยู่เหมือนกัน
ซ่งชิงเหอ: ???
“คุณยายของคุณรู้จักฉันได้ยังไงคะ?” เธอไม่เคยออกรายการโทรทัศน์สักหน่อย
พนักงานหญิงคนนั้นกระทืบเท้า ไม่สนใจลงทะเบียนจัดการเรื่องต่าง ๆ แล้ว เอาแต่รีบอธิบายให้ซ่งชิงเหอฟัง
“ญาติห่าง ๆ ที่บ้านฉันเป็นผู้พันฮั่นแห่งกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือค่ะ ก่อนหน้านี้ผู้พันฮั่นโทรกลับมา บอกว่าคุณเก่งสุด ๆ แล้วยังบอกด้วยว่าการแพทย์ของประเทศเรายังมีหวัง หมอซ่ง เรื่องนี้ต้องฝากไว้กับคุณแล้วนะคะ!”