เวลานั้น หลินเอ้อร์หันไปมองกลุ่มของซ่งชิงเหอ สายตากวาดผ่านผู้อาวุโสฉีกับคนอื่น ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ซ่งชิงเหอ
ดวงตาของหลินเอ้อร์เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและชื่นชม ซ่งชิงเหอแต่งกายเรียบง่าย ทั้งตัวดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แต่ความงามและรัศมีโดดเด่นของเธอกลับปิดบังไม่มิด
“นี่คงเป็นหมอซ่งแน่ ๆ สวยแล้วยังอายุน้อย แถมมีความสามารถ สมคำร่ำลือจริง ๆ ฮ่า ๆ...” แววตาของหลินเอ้อร์เผยความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีอะไรซับซ้อน
หลังจากตื่นตะลึงก็เหลือเพียงความชื่นชมล้วน ๆ แถมยังเจือความตื่นเต้นอยู่นิดหน่อย
แค่หมอซ่งปรากฏตัว ต่อให้ไม่พูดถึงฝีมือการรักษา แค่หน้าตาก็เอาชนะหมอทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้แล้ว แค่คิดเขาก็มีความสุข
พวกฝรั่งหัวมันฝรั่งนั่น เขาไม่สบอารมณ์มานานแล้ว
พอได้ยินหลินเอ้อร์พูดแบบนั้น ผู้อาวุโสฉีก็อดยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ ชมเสี่ยวซ่งก็เท่ากับชมกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ชมกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็เท่ากับชมโรงพยาบาลทหาร พอชมโรงพยาบาลทหาร ก็เท่ากับชมเขา!
สะใจจริง ๆ...
“หมอซ่งเป็นหมอที่เก่งที่สุดของโรงพยาบาลทหาร พอเริ่มงานแลกเปลี่ยนแล้วพวกคุณก็จะรู้เอง รับรองว่าเธอจะสร้างชื่อเสียงให้ประเทศ!” ผู้อาวุโสฉีพูดอย่างมั่นใจ
ผู้อำนวยการเหรินพยักหน้าตามพลางยิ้มแฉ่ง “ใช่ ๆ”
เสี่ยวเฟยแนะนำผู้อาวุโสฉี ผู้อำนวยการเหริน ลู่หวยเฉิน และคนอื่น ๆ ให้หลินเอ้อร์รู้จัก หลินเอ้อร์ทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะบอกว่า “คุณเมิ่งล่ามพักอยู่ห้องข้าง ๆ ผมน่าจะกำลังพักอยู่ เดี๋ยวถ้าเธอออกมา ผมจะให้เธอมาทักทายพวกคุณ เดินทางกันมาหลายวันแล้ว ทุกคนไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ”