“ให้ตายเถอะ ฝันกลางวันอยู่หรือไง ฉันเห็นหน้าพวกนั้นแล้วก็ขัดตา ไม่สู้จับพวกมันไว้ทั้งหมดเลยดีกว่า” ผู้อาวุโสฉีอยากฆ่าคนพวกนั้นให้ตายเสียจริง ดวงตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย
เขาผ่านช่วงสงครามมาแล้ว ญาติมิตรที่อยู่รอบตัวถูกพวกญี่ปุ่นทำร้ายไปไม่น้อย ในบรรดาญาติสนิทและเพื่อนฝูงของเขา เกือบเก้าในสิบคนล้วนตายด้วยดาบปลายปืนและกระสุนปืนใหญ่ของพวกญี่ปุ่น
เขาแก่แล้ว แต่เงามืดหลายเรื่องยังผุดขึ้นมาในความทรงจำทุกครั้งที่หลับตา
ซ่งชิงเหอมองผู้อาวุโสฉี ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า “ถ้ามีโอกาสนะคะ”
ยามาโมโตะต้องมีเรื่องลับ ๆ ที่ไม่อาจเปิดเผยอยู่มากมาย เธอคิดว่าน่าจะวางยาพิษเขาสักชนิดที่เหมาะสม อย่างเช่นยาที่จะออกฤทธิ์ก็ต่อเมื่อข้ามพรมแดนไปแล้ว
ผู้อาวุโสฉีสนใจขึ้นมาทันที “โอกาสอะไร เสี่ยวซ่ง เธอมีแผนแล้วใช่ไหม คิดจะทำยังไง?”
หลินเอ้อร์กับเสี่ยวหลี่ต่างมองเธอ แม้แต่ผู้อำนวยการเหรินก็ยังทำหน้าอยากรู้อยากเห็น ส่วนเสี่ยวเฟยยังเอ่ยว่า “ถ้าจับยามาโมโตะไว้ได้จริง ๆ ก็คงช่วยให้เราทำเรื่องต่าง ๆ ได้อีกมาก”
ยามาโมโตะมีเรื่องติดตัวอยู่ไม่น้อย ถ้าสอบสวนเขาได้ก็คงดีมาก ต้องขุดคุ้ยอะไรออกมาได้อีกหลายอย่างแน่
“ถ้ามีวิธีจับตัวเขาโดยไม่ให้คนอื่นรู้ก็คงดี” หลินเอ้อร์ลูบคาง พลางเหลือบมองไปทางซ่งชิงเหอ
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าหมอซ่งจะมีความสามารถถึงขั้นนั้นหรือเปล่า
เสี่ยวเฟยกับเสี่ยวหลี่ต่างหันมามองซ่งชิงเหอพร้อมกัน
ซ่งชิงเหอ: ……
คิดว่าเธอเป็นเต่าในบ่อน้ำอธิษฐานไปแล้วหรือไง?